برچسب سالار شانظری

شاید در ابتدای ظهور سینما، انسان در برابرِ خود چیزی بیش از یک صنعتِ پیچیدۀ تفننی و ماجراجویانه که عمدتا جنبۀ فراغت و سرگرمی داشت، مشاهده نمی‌کرد؛ اما در زمانِ کوتاهی سینما به ابزاری بدل شد که شاید مهم‌ترین راهِ نرم و غیرمستقیم برای حاکم‌سازیِ هژمونی فرهنگی، سیاسی و اجتماعی را پیشِ روی قدرت‌ها قرار داد.

فیلم «مرجان» آخرین ساختۀ کارگردانِ اصفهانی، میلاد بنی‌طباست که به تازگی در سینماها به نمایش در آمده است. این فیلم دربارۀ دختری به نام مرجان است که در یک خانوادۀ مردسالار زندگی می‌کند و از حق انتخاب و تصمیم‌گیری برای زندگی شخصی خود، مثلاً انتخاب همسر، محروم است.

در میدان تولیداتِ سینمایی ایران، هنوز یکی از مهم‌ترین نیروها و بازیگرانِ اثرگذار، دولت است.

ابراهیم مرادی، فیلم‌ساز اهل اصفهان، امسال با فیلم مستند جدید خود به اسم «ماجو» در جشنواره سینما حقیقت حضور داشت.

فیلمِ جدیدِ بابک خواجه‌پاشا، تلاشی است ناموفق برای روایت‌کردنِ داستانی در دلِ ویرانی‌ها و آوارگی‌های غزه. خواجه‌پاشا ویرانی‌ها و آوارگی‌ها را انصافا خوب و طبیعی نشان می‌دهد، ولی داستانی برای روایت ندارد.

فیلم «زنده‌شور» دربارف موضوع پرتکرارِ سینمای داستانی و مستندِ ایران است: لحظه اعدام. این پدیده همواره واجد نوعی رازآلودگی و جذّابیتِ پنهان است که آدم‌ها دوست دارند از چگونگی و کمّ و کیفش سر در بیاورند؛ گرچه هم‌زمان از آن ترس و واهمه دارند.

صحبت درباره فیلم «قایق‌سواری در تهران» را باید از نامش شروع کرد؛ نامی که هیچ ارتباطِ معناداری با داستانِ فیلم ندارد.

نخستین فیلمِ بلندِ سعیدِ زمانیان، کارگردانِ نام‌آشنای فیلم کوتاه، اثری است شلخته و سرگردان که پرونده‌های بسیاری را می‌گشاید و پیش از رسیدگی، آن‌ها را رها می‌کند.