درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
نشانههای شنیداری در فیلم از آن عناصری هستند که اغلب نادیده گرفته میشوند و حتی از گوش تیزبینترین تماشاگران هم پنهان میمانند. برای همین است که اگر فیلمسازی نشانههای صوتی غیرکلامی مانند افکت یا موسیقی را پایه و زیربنایی برای بیان بار مفهومی فیلم خودش در نظر بگیرد کار پر ریسکی میکند که ممکن است به درک نشدن یا تفسیرهای نادرست از اثرش دامن بزند. تکیه بر نشانهای شنیداری که شاید تماشاگر متوجه نشود، با وجود نامطمئن بودن، شیوهای است که فیلمسازانی مانند استنلی کوبریک یا وس اندرسن گاه و بیگاه در پیش گرفتهاند و نتایج درخشانی هم گرفتهاند. در فیلم «مرغ» (به انگلیسی Hen/ به یونانی Kota) محصول ۲۰۲۵ یونان، آلمان و مجارستان به کارگردانی گیورگی پالفی نیز به چنین موردی برمیخوریم.