بلاتکلیفی خیابانی که باید عریض میشد
در سال جدید و در دور جدید تهیه هفتهنامه هممحله به سراغ محله شاهد رفتم؛ محلهای قدیمی از منطقه7 شهرداری اصفهان که همسایه طوقچی و لاله است و تاریخ قدیمی در کوچهپسکوچههایش مخفی شده است.
در سال جدید و در دور جدید تهیه هفتهنامه هممحله به سراغ محله شاهد رفتم؛ محلهای قدیمی از منطقه7 شهرداری اصفهان که همسایه طوقچی و لاله است و تاریخ قدیمی در کوچهپسکوچههایش مخفی شده است.
در قسمت شمال اصفهان بالاتر از فلکه میدان جمهوری بهسمت شمال غربی، در مقابل کارخانه روغننباتی ناز، دشتی سرسبز و خرم به نام فرتمان قرار دارد که گاه پرتمان نیز خوانده میشود و برخی تازیدوستان، آن را فرطمان مینویسند که بیشک، سهو و غلط است.
محله پرتمان از آن محلههای شمالی شهر اصفهان است که در میان زمینهای کشاورزی محصورشده؛ زمینهایی که حالا بیشتر به زمینهای بایر شباهت دارد و خاک بیجانش با باد مهمان خانه مردم میشود.
در میانه خیابان میرزا طاهر، تابلو میرزاطاهر نصرآبادی غرب، علامتی است برای اینکه به ما نشان بدهد وارد محدوده محله نصرآباد شدهایم. شاید اولین چیزی که میتواند نگاهمان را به محله خیره کند، سرسبزی خیابانها و محله است.
محله مصلی از آن محلههای قدیمی است که داشتههای تاریخی زیادی دارد.
ورودمان به محله مصلی از ابتدای محله و از سمت خیابانی به همین نام شروع شد. آنچه پیش رویمان از محله قرار گرفت ترافیک و سد معبر و شلوغی بود.
وقتی محله زاجان برای این شماره انتخاب شد، اولین چیزی که پیش رویمان قرار گرفت، پراکندگی محله و محاصرهشدن آن در میان زمینهای کشاورزی وسیع بود.
ورودی محله محمودآباد که روزی روستای محمودآباد نام داشت، از میدان استقلال شروع میشود. جادهای دوطرفه که دو نمای کاملا متفاوت جلوی دید مخاطب قرار میدهد.