برچسب زهرا زمانی نژاد

فکر می‌کنم شما هم با من هم‌نظر باشید که امروزه موج فراگیر استفاده از شبکه‌های اجتماعی و تلفن‌های همراه، ما را با خود برده‌ است و دیگر کمتر جایی برای کتاب‌خواندن باقی گذاشته‌ایم.

با شروع فصل زمستان و پدیده‌های ناخوشایندی از قبیل وارونگی و آلودگی هوا، پیشنهاد‌هایی از قبیل استفاده از حمل‌ونقل عمومی رونق می‌گیرد.

سرم پر از حرف است. نمی‌دانم از کجا شروع کنم؛ از شادی جاری‌شدن رود بگویم یا از غم موقتی بودنش؟

آن روزها ما در محله‌ دیگری زندگی می‌کردیم. صدای آژیر قرمز که بلند می‌شد، به زیرزمین خانه پناه می‌بردیم و خود را در آن می‌چپاندیم.

در هر فرهنگی، صحبت از برخی مسائل، تابو به شمار می‌رود. برخی دیگر هم در آن حد حساسیت‌برانگیز نیستند، اما چندان مؤدبانه دانسته نمی‌شوند.

داشتم فکر می‌کردم درباره چه موضوعی بنویسم که به یک مناسبت جالب بر خوردم. بیست‌وششم آذرماه روز حمل‌ونقل و رانندگان بود.

یکی از تجربیات مشترک اغلب ما انسان‌ها، تصمیم به شروع کارها از شنبه است.

چند روز پیش با تابلوی جدید و جالبی مواجه شدم: چهارراه استاد ظریفی اصفهانی. از آنجا که این چهارراه در گذشته نام شخص بر خود نداشت و «دشتستان» خوانده می‌شد، کمی تعجب کردم.