برچسب روضه

آن روز در حرم، روضه‌ ساقی دشت کربلا، که بانی‌اش امام رضا (ع) بودند، شنیده بودیم. دلم چای بعد روضه طلب می‌کرد اما چایخانه صفی داشت نسبتا طولانی… در صف چایخانه ایستادم انگار عطر چای را خود حضرت افشانده بودند بس که بوی بهشت می‌داد.

سال ۱۳۴۲، حسین شش ماهه بود. همان‌موقع که امام فرموده بودند: «یاران من در گهواره‌های مادرانشان هستند.»

به چند ده سال پیش که برگردیم، زمان پدربزرگ و مادربزرگ‌هایمان با رسیدن محرم، محله‌ها و کوچه‌ها رنگ عوض می‌کردند.

حاج‌خانم را به‌اندازه طول عمری که دارم، می‌شناسم. از همسایه‌های قدیمی‌مان است و از زمانی که چشم‌باز کرده‌ام، مادرم با او سلام و علیک داشته است.

می‌گفت نیت شش‌روز کرده بودم. می‌گفت زمان جنگ و بمباران بود؛ صدای آژیر خطر را که شنیدیم همگی فرار کردیم توی زیرزمین خانه.

دورهمی هر هفته پنجشنبه‌شب‌هاست. خانوادگی جمع شده‌ایم توی آلاچیق‌ها. من و مادر کنار هم نشسته‌ایم و زیر لب حرفی می‌زنیم.

داربست‌ها که می‌رود بالا و با پارچه‌های سیاه پوشانده می‌شود، دلم را گره می‌زنم به روضه‌های خانگی در خیابان کمال؛ خیابانی متفاوت که گُله‌به‌گُله‌اش روضه خانگی برپاست.

کلمه همان کلمه است؛ اما وقتی در قالب روضه می‌نشیند انگار جان دارد. انگار قرار است بیاید دست بکشد روی سر خانه، روی تک‌تک دیوارها و وسایل، بنشیند در جان آن‌ها که سربه‌زیر برده‌اند و ریزریز شانه‌هایشان تکان می‌خورد.