برچسب رسانه

برآنان حرجی نیست اما از آدمی که گوشی دارد و چشمی و اگر نخوانده‌است دستِ کم شنیده‌است صهیونیست‌ها و سربازانِ سرزمینِ فرصت‌ها در همین هفتاد هشتاد سال اخیر  چه جنایت‌ها و فجایعی را مرتکب شده‌اند انتظار می‌رود اندکی معقول‌تر از این‌ها سخن بگوید. جالب این‌که برخی از این به ظاهر آدم‌حسابی‌ها چنان از باورهای سفیهانه خود دفاع می‌کنند که کار به مضحکه می‌کشد. چند شب پیش در یکی از شبکه‌های فارسی زبان خانمی مدعی بود که حمله به مدرسه میناب کار خود جمهوری‌اسلامی بوده و وقتی مجری برنامه به او گفت: اما خود آمریکایی ها هم معترفند که حمله به مدرسه کار آن‌ها بوده، بی‌معطلی پاسخ داد: آمریکایی ها دروغ زیاد می‌گویند! با این جماعت هم کاری نباید داشت. رسما از چیزی به نام عقل معافند و چنان در کین‌توزی و نفرت مستغرقند که اصلا نمی‌توان با آن‌ها وارد دیالوگ شد. اما به آن دسته از دوستانی که ساده‌دلانه باور کرده‌اند اسرائیلی‌ها و آمریکایی‌ها به ساختمان‌های مسکونی و مردم بی‌دفاع حمله نمی‌کنند چه باید گفت؟ اصلا چه چیزی باعث شده تا این عزیزان نسبت به دشمنان قسم‌خورده خودشان این‌قدر خوش‌بین باشند؟ این‌روزها به این سئوال بسیار اندیشیده‌ام و فکر می‌کنم سال‌ها سلطه رسانه‌ای مغرب‌زمین چنین محصولی را به بارآورده‌است. ما علیرغم همه شعارهای انقلابی‌ای که سر می‌دهیم به شدت تحت تاثیر ادبیات رسانه‌ای غرب هستیم و طبق معیارهای آن‌ها خوب و بد و درست و نادرست را تعریف می‌کنیم. ما هنوز هم در اخبار چنان از کشته شدن کودکان و زنان و سالخوردگان سخن می‌گوییم کانه کشتن جوانان و مردان و میانسالان هیچ ایرادی ندارد. اصلا طوری از کشته شدن غیرنظامیان سخن می‌گوییم انگاری کشته شدن آدم نظامی امری است طبیعی. این مهملات را چه کسی توی مغز ما فرو کرده؟ کسی که وارد نیروهای مسلح شده تا درصورت لزوم از کشورش دفاع کند چرا باید به دست یک کشور قلدر و متجاوز به خاک و خون کشیده شود؟ آن هم بدون آن‌که فرصت مقابله با دشمن را داشته باشد؟ سال‌هاست که در کارخانه رویاسازی هالیوود فیلم‌هایی می‌سازند که هیچ دخلی به واقعیت ندارد. آدم‌هایی مهربان که حاضرند بزرگ‌ترین عملیات‌های نظامی‌شان را لغو کنند تا مبادا به کودک بی‌گناهی آسیب برسد. این دروغ‌ها را ساخته‌اند و مدام به خورد ما داده‌اند تا در چنین روزی خیلی از آدم‌های ظاهرالصلاح بگویند: مگه اسرائیلی‌ها و آمریکایی‌ها مسکونی رو هم می‌زنن؟ اما پرسش اساسی‌تر این‌ است: چرا برخی از ما دروغ رسانه‌های دشمن را باور می‌کنیم اما از رسانه‌های خودمان سخن راست را هم نمی‌پذیریم؟