برچسب دیزنی

همه می‌دانیم که بسیاری از فیلم‌های اقتباسی دیزنی بر اساس قصه‌های پریان، افسانه‌ها و دیگر داستان‌های کودکانه ساخته شده‌اند. با این حال فیلم‌‌ها و انیمیشن‌های زیادی هم می‌توان مثال زد که همه دوستشان دارند و فرنچایزهای موفقی هم از آن‌ها شکل گرفته‌اند اما ریشه و منبع الهامشان را کسی نمی‌شناسد. در حالی که دیزنی عمدتا درک عمومی از شخصیت‌ها و داستان‌های کلاسیک را در آثارش تقویت کرده است، پرداختن به منابع اقتباس آثاری که شاید کم‌تر به آن‌ها پرداخته شده باشد لطف خودش را دارد.

انیمیشن هرکول (Hercules) در زمان اولین انتشار خود نتوانست به اندازه برخی دیگر از آثار دیزنی مورد توجه واقع شود، اما هنوز هم بخش محبوبی از کاتالوگ این استودیوی انیمیشن‌سازی باقی مانده است. تماشاگران از آهنگ‌های الهام‌گرفته از موسیقی مذهبی آن لذت بردند و منتقدان فیلمنامه و صداپیشگی فیلم را تمجید کردند. برخی هم از انیمیشن هرکول به خاطر فاصله گرفتن از افسانه‌های کلاسیک، که برخلاف فیلم‌های پرنسسی از اساطیر یونان الهام گرفته بود، از آن قدردانی کردند. با این حال، تیم خلاق این انیمیشن حین تطبیق عناصر منبع اقتباسشان چیزهای زیادی را تغییر داد.

در سال‌های اخیر، دیزنی به بهانه ایجاد الگوهای منفی برای دختران موردانتقاد قرار گرفته‌است، زیرا بسیاری از پرنسس‌های دیزنی حتی با وجود ویژگی‌های تحسین‌برانگیزشان، اغلب تحت‌تاثیر یک مرد نجات می‌یابند، یا هدایت می‌شوند. قشرهای مختلف معتقدند که این شخصیت‌ها، الگوی نامناسبی برای دخترها هستند و باید از رسانه‌ها حذف شوند. برای مثال درباره شخصیت‌های زنی مانند سفیدبرفی و سیندرلا گفته می‌شود، که مطیع سرنوشت خود بوده و یا منتظر ماندند تا شاهزاده یا مردی از راه برسد و آنها را نجات دهد. درواقع خیلی از افراد معتقدند که زنان کلاسیک دیزنی، به مخاطبان دختر یاد می‌دهد منفعل باشند و همواره منتظر یک شخص دیگر که نجاتشان دهد.

ساخته شدن انیمیشن سفیدبرفی و هفت کوتوله توسط دیزنی به‌طور قطع آغازگر یک تغییر بزرگ در صنعت سینما بود. با وجود اینکه برخی منتقدان ادعا می‌کردند این فیلم احتمالا شکست مالی خواهد خورد، اولین فیلم بلند انیمیشن استودیو دیزنی با استقبال بی‌نظیری روبرو شد. این فیلم همچنین آغازگر تاریخ بلند دیزنی در اقتباس از افسانه‌های کلاسیک برای پرده نقره‌ای بود، به‌ویژه افسانه‌هایی که بر محور پرنسس‌ها تمرکز دارند. تیم خلاق سازنده‌ی سفیدبرفی و هفت کوتوله هم مانند بسیاری از فیلم‌های بعدی این استودیو تغییرات قابل توجهی در منبع اصلی اعمال کردند.

اگرچه انیمیشن‌های دیزنی شامل ماجراجویی‌های خانوادگی هستند که با در نظر گرفتن مخاطبان کودک ساخته می‌شوند. اما همین آثار کودکانه اغلب شامل عناصر تراژیکی هستند که درست مانند یک فیلم لایواکشن، مخاطب را غمگین می‌کند. برای مثال می‌توان به؛ بامبی محصول سال 1942، شیر شاه محصول سال 1994، روباه و سگ شکاری محصول سال 1981 و دامبو محصول سال 1941، اشاره کرد. این آثار داستان کودکانی را دنبال می‌کنند که والدین خود را از دست می‌دهند، یا حتی گاهی والدین شخصیت اصلی داستان از همان شروع داستان مرده‌است. تعداد کمی از بینندگان می‌توانند ده دقیقه اول این اثر را بدون گریه کردن تماشا کنند. در حالیکه این فیلم‌های دیزنی تمایل زیادی به تحت‌تاثیر قرار دادن احساسات مخاطبان دارند، تعدادی دیگر حاوی کمترین صحنه‌های غمگین هستند و ترجیح می‌دهند به جای آن بر عناصر کمدی یا دل‌انگیزتر تمرکز کنند. اگرچه چنین فیلم‌هایی خالی از مضامین و پیام‌های احساسی که مشخصه دیزنی است نیستند، اما دست‌کم مخاطب را به گریه نمی‌اندازند.

18شرورهای دیزنی در عین‌حال که ضدقهرمان داستان هستند، بخش هیجان‌انگیز فیلم‌های انیمیشن این کمپانی محسوب می‌شوند. در نتیجه مخاطبان با این شخصیت‌ها که یک سمت مبارزه بین خیر و شر را نشان می‌دهند، ارتباط برقرار می‌کنند. شرورهای دیزنی ماهیت، اهداف و ویژگی‌های شرورانه خاص خود را دارند، که مخاطبان با آن آشنا هستند. اما حقایقی هم درباره این شخصیت‌ها وجود دارد، که ممکن است آنها ندانند.