ناامیدی برای بازگشت امید!
آخرین امیدها برای بازگشت «امید» تا نیمه آذرماه امسال شاید به نتیجه برسد، درنای سیبری سال گذشته هم به ایران نیامد و امسال این امیدواری وجود دارد که تالاب فریدون کنار برای زمستان گذرانی این پرنده میزبان او شود.
آخرین امیدها برای بازگشت «امید» تا نیمه آذرماه امسال شاید به نتیجه برسد، درنای سیبری سال گذشته هم به ایران نیامد و امسال این امیدواری وجود دارد که تالاب فریدون کنار برای زمستان گذرانی این پرنده میزبان او شود.
الن ووسالو پژوهشگر فنلاندی ساکن شهر رویان مازندران که به دلیل بیش از پنج دهه حضور و فعالیت پژوهشی درباره پرندگان مهاجر به ویژه درناهای سیبری در این استان به مادر درنای سیبری شهرت داشت، در سن ۹۵ سالگی درگذشت.
این روزها همه از «امید» حرف میزنند؛ تکدُرنای زیبای سیبری که با طی مسافت ۵۷۰۰ کیلومتر دو روز زودتر از قرار هر ساله خودش را به ایران رسانده است.
ظاهرا باید امیدوار باشیم تکذیب شده یا با دخالت مقامات ارشد، اجرایش از دستور کار خارج شود، بلکه خود طبیعت یا چرخ گردون تغییری در وضعیت به وجود آورد؛ تغییری که قطعا با آوردن یک پرنده با انبوه سوالات همراه با آن از آن سوی جهان رقم نخواهد خورد و فرجامی جز اتلاف هزینه و آبرو به دنبال نخواهد داشت...
سوالاتی که هیچ کس پاسخی برایشان ندارد و این شاید عجیبترین پایانی باشد که قصه امید میتواند داشته باشد. امیدی که به هیچ بند بود، اما احساس نمیشد و حالا پوچ بودنش بهتر خودنمایی میکند. آنقدر پوچ و خالی که گویی تا دو سه دهه پیش، مهاجرت گروه پرشماری از این گونه به ایران را شاهد نبودیم. جلوه بی نظیری از هنر پروردگار که از دستش دادیم و اصلا خیالمان نبود و نیست.
آذرماه ۱۴۰۳ به پایان خود نزدیک میشود و هنوز اثری از پرواز «امید»، تنها درنای سیبری در حال انقراض، در آسمان ایران دیده نمیشود.