هیچ داستانی بدون نویسنده وجود نخواهد داشت، اما گاهی خود نویسنده تبدیل به داستان میشود؛ و این جایی است که ما میخواهیم در این مطلب بر آن تمرکر کنیم. رماننویسان گاهی ستارههای داستانهای بزرگ هستند. من درباره فیلمهای زندگینامهای پیرامون استیون کینگ یا جیکی رولینگ و چگونگی پیدایش پسری به نام هری پاتر صحبت نمیکنم. من در مورد رمان نویسان تخیلی صحبت میکنم. آنهایی که به نظر میرسد همیشه از نوعی وسواس نویسندگی رنج میبرند و همیشه توسط بازیگران بزرگی مانند جیمز کان و کشمکش روانی او با یک طرفدار وسواسی، یا جک نیکلسون و کشمکش ذهنی او در حالی که تبر را تاب میدهد و جمله معروف «Here’s Johnny» را فریاد میزند، به تصویر کشیده میشوند.