برچسب درام

نمور، یعنی فاجعه یک کارگردان که خود نمی‌داند دارد چه کار می‌کند؛ انگار احساس کرده که می‌تواند با تیم بازیگری عجیبش تغییر بزرگی در کارنامه هنری خود به وجود آورد اما نتیجه چیزی جز خودزنی و سر دواندن بیخودی نیست. با نقد فیلم نمور همراه ویجیاتو بمانید.

استاد قصه‌گوی آثار فانتزی و افسانه‌های ترسناک فیلم دیگری از لحاظ بصری خیره‌کننده و در عین حال آزاردهنده را با چندین اجرا عالی و پیچش‌ها و چرخش‌های غیرمنتظره ارائه داده است؛ «کوچه کابوس» ساخته گیرمو دل‌تورو یک فیلم هیجان‌انگیز در سبک و فرم نئو نوآر است که با اجرای قدرتمند بردلی کوپر رنگ و بوی بهتری به خود گرفته است. در ادامه با نقد فیلم Nightmare Alley همراه ویجیاتو باشید.

حال و هوای خوب، لحظات امیدبخش در کنار بازیگری اغراق آمیز و ساختاری بی منطق، ساخته جدید خانواده شاه حاتمی است که می‌تواند برای لحظاتی حال و هوایتان را عوض کند؛ اما انتظار یک اثر حرفه‌ای را نداشته باشید. با نقد فیلم ماهان همراه ویجیاتو بمانید.

فیلم هناس روایت تلخی از ترور شخصیتی است که درونمایه بزرگی را درون خود جای داده؛ اما ساختار فیلمنامه و ریتم نامناسب آنچنان کمکی به انتقال صریح درونمایه نمی‌کنند. با نقد فیلم هناس همراه ویجیاتو بمانید.

هر شخصی که دهه ۹۰ میلادی را درک کرده باشد، تقریباً غیرممکن است که از رسوایی تکان دهنده پیرامون خانواده ثروتمند و معروف «گوچی» پس از ترور مائوریتزیو گوچی، به دستور همسر سابقش پاتریزیا رجیانی، که بعداً توسط مطبوعات ایتالیایی «بیوه سیاه» لقب گرفت، بی‌خبر باشد. با این حال، با تمام بدعت‌هایی که در این داستان واقعی رخ داده است، «خاندان گوچی» ساخته ریدلی اسکات می‌خواهد به ما پشت پرده این ماجرای جنایی و تراژدی‌گونه‌ را به نمایش بگذارد. این فیلم ظهور و سقوط امپراتوری خانواده گوچی را از دهه 1970 تا 1990 دنبال می‌کند. در ادامه با نقد فیلم House Of Gucci همراه ویجیاتو باشید.

پل توماس اندرسن با آثاری همچون «خون به پا خواهد شد» در میان مخاطبان حرفه‌ای سینما نامی شناخته شده است. پیتزای شیرین‌بیان نهمین فیلم بلند اوست. فیلمی با سه نامزدی اسکار، چهار نامزدی گلدن گلوب که توانست نظر مثبت بسیاری از منتقدان را به خود جلب کند و جوایزی هم نصیب متروگلدن‌میر.

برخی از کمدی‌های رمانتیک واقعاً فیلم‌های فوق‌العاده‌ با فیلم‌نامه‌های تکان‌دهنده و شیوا، بازی‌های قوی و فرمی زیبا هستند (من بیشتر در مورد «وقتی هری سالی را دید…» صحبت می‌کنم). اما اکثر آنها نیازی ندارند یا حتی نمی‌خواهند فیلم‌های جدی باشند که بیانیه‌ای در زیرمتن خود داشته باشند. ما معمولاً برای یک فیلمنامه فوق‌العاده، فیلمبرداری خیره‌کننده، یا مفهومی قابل تأمل به سراغ رام‌کام نمی‌رویم. ما برای چیزی سبک‌تر و پاپ کورنی به سراغ آنها می‌رویم زیرا می‌خواهیم سرگرم شویم، از زندگی روزمره خود فرار کنیم و به دنیایی باور داشته باشیم که عشق در آن جادویی است و این دقیقاً همان چیزی است که فیلم جدید کت کویرو «با من ازدواج کن» ارائه می‌دهد. در ادامه با نقد فیلم Marry Me همراه ویجیاتو باشید.