برچسب دانشگاه

شفقنا- چندسالی می شود که مفهوم «دانشگاه» و «دانشجو» دچار تغییراتی شده است. آنچه امروز از شنیدن این واژه ها به ذهن متبادر می شود با آنچه در گذشته بر آن دلالت می کرد، فاصله زیادی دارد.
به گزارش شفقنا به نقل از ایرنا، در دهه های گذشته دانشگاه ها قطب تولید علم و قلب تحولات سیاسی و اجتماعی بودند و دانشجویان عنصری تعیین کننده در آفریدن این دگرگونی ها. اما امروز بیشتر دانشگاه ها نه تنها در تولید علم وزنه ای قابل توجه به شمار نمی آیند، بلکه در تحول های روز جامعه هم نقشی ندارند.
علاقه ها و تمایل های دانشجویان هم تغییر کرده است؛ دیگر کمتر دانشجویی برای یافتن علم، سختی فراز و فرودهای راهِ تجربه نشده را به جان می خرد و کمتر دانشجویی سَرَش برای مسایل سیاسی- اجتماعی درد می کند. امروزه شاهد ظهور نسل تازه ای از دانشجویانی هستیم که دغدغه سیاسی- اجتماعی چندانی ندارند و در گوشه تنهایی خود حتی به درس خواندن جدی هم نمی پردازند، بلکه فقط سپری کردنِ به سلامتِ دوره دانشگاه و گرفتن مدرک، ملاک کنش آنان شده است.
زنگ خطر تغییر تدریجی ماهیت و رنگ باختن نقش و جایگاه دانشجویان مدتی است به صدا درآمده است؛ مساله ای که اگر به حال آن چاره یی نیاندیشیم، دانشگاه ها و دانشجویان ما را از درون تهی و جامعه را به رخوتی فراگیر دچار خواهد کرد.
در خصوص لزوم احیای جایگاه و نقش دانشگاه و دانشجو چند نکته لازم به یادآوری است:
۱- بازاندیشی در مورد علت نام گذاری یک روز در تقویم ملی به نام روز دانشجو خود، دربردارنده نکته های جالب توجهی است. شانزدهمین روز از آخرین ماه فصل طلایی برگریزان بیش از نیم قرن است با نام دانشجو قرین شده است؛ ۶۲ سال می گذرد از ۱۶ آذری که سه تن از دانشجویان استبدادستیز دانشگاه تهران، جان خود را در برابر گلوله تفنگ های مزدوران شاه سپر کردند تا فریاد بزنند آزادی را و استقلال را؛ دو بذری که سرانجام با پیروزی انقلاب اسلامی به ثمر نشست.
دانشگاه به عنوان نهادی اجتماعی همواره از ظرفیت های بالایی برای جریان سازی برخوردار بوده است. تفکر و ایده ای که از دانشگاه سرچشمه می گیرد، به دلیل گذر موفق از فضای تضارب آرا درون دانشگاه، از تعادل، منطق و قدرت اقناع بالایی برخوردار بوده و در صورت فراهم بودن شرایط می تواند به جریانی فکری در حوزه های گوناگون اجتماعی و سیاسی تبدیل شود. نقش تعیین کننده و جریان ساز دانشگاه ها در آگاه سازی و همراه کردن مردم با انقلاب اسلامی شاهدی بر این نظر است.
فضای چندصدایی، بستر مناسبی را برای حفظ و تقویت قدرت تعیین کننده این نهادهای علمی در جهت دهی به دگرگونی های سیاسی- اجتماعی ایجاد خواهد کرد و به تقویت فضای تضارب آرا و شکل گیری جریان های واقعی (نه جریان نماها) منجر می شود که شایستگی هدایت تحول ها را دارد.
۲-تشکل های دانشجویی، الفبای کنشگری سیاسی- اجتماعی رهپویان علم و دانش در دانشگاه ها هستند. رونق و رکود این تشکل ها که پایگاه فعالیت های دانشجویی به شمار می روند، تابعی از رویکردها و سیاست های سهل گیرانه و سختگیرانه مردان سیاست بر دانشگاه ها است. دوره اوج رکود فعالیت های دانشجویی به دولت های نهم و دهم برمی گردد که تشکل های دانشجویی به لطف سیاست های کلان دولت و عملکرد رییسان تنگ نظرِ بسیاری از دانشگاه ها، یا منحل شدند یا چنان محدودیت هایی بر سر راه فعالیتشان اعمال شد که ترجیح دادند سیاست صبر و انتظار درپیش بگیرند تا بگذرد این دوره تنگنا.
نتیجه سختگیری ها و هزینه های بسیار بالای فعالیت سیاسی در این سال ها به ویژه در سال های پس از ۱۳۸۸، چنان واهمه و رخوتی میان دانشجویان و خانواده هایشان ایجاد کرد که این تشکل ها هنوز با گذشت بیش از ۲ سال از برگشتن ورق و روی کار آمدن دولت تدبیر و امید هم به فضای فعالیت کمال مطلوب خود بازنگشته اند. بی اطمینانی از آینده تحول های سیاسی (دولت های بعدی)، تغییر رییسان دانشگاه ها و در نتیجه تغییر قوانین حاکم بر فعالیت های دانشجویی به ناامیدی و دلسردی دانشجویان برای فعالیت های سیاسی- اجتماعی دامن زده است.
به طور طبیعی از چنین تشکل های بی رمقی نمی توان انتظار تاثیرگذاری را بر تحول های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی داشت. مهمترین پیامد این تحول تغییرکانون تغییرهای اجتماعی و سیاسی از نهاد فرهیخته یی چون دانشگاه به نهادهای دیگری است که شاید برای این مهم چندان مهیا نباشند و کنشگری ناپخته شان جامعه را با پیامدهای نامطلوب فراوانی مواجه کنند.
ایجاد بستر مناسب برای تاسیس تشکل های متنوع، بازنگری قانون و آیین نامه های مرتبط با تشکل های دانشجویی، حمایت از تشکل ها و حتی اعمال سیاست های تشویقی و حمایت محور از فعالان دانشجویی و … می تواند در احیای جایگاه این نهادهای مهم در جامعه موثر باشد.
۳-استفاده ابزاری از ظرفیت های سیاسی دانشگاه ها در سال های گذشته، دانشجویان را نسبت به فعالیت های سیاسی یا حتی اجتماعی و فرهنگی بدبین کرده است. انتخاب مدیرانی از جنس سیاست و نه علم و دانش برای مدیریت و اداره این نهادهای علمی در دولت پیشین، چنان فضای امنیتی در دانشگاه ها ایجاد کرد که بسیاری از دانشجویان عطای فعالیت های غیر درسی را به لقایش بخشیدند.
دولت یازدهم اما با انتخاب رییسان فن سالار و مستقل از جنس دانشجویان برای بسیاری از دانشگاه های کشور، فضای امنیتی حاکم بر آنها را به کمترین میزان رساند و تلاش کرد دانشگاه ها را از نگاه های تقلیل گرایانه سیاسی و جناحی دور نگه دارد. با این حال فشارهای فراقانونی بر برخی دانشگاه ها هنوز ادامه دارد؛ فشارهایی که شاید علت اصلی بی میلی دانشجویان به فعالیت های فرادرسی باشد، فشارهایی با منبع غیررسمی و غیرقابل کنترل که اگر دولت به درستی در برابرش مقابله نکند، به دلسردی و انزوای بیشتر دانشجویان خواهد انجامید.
۴-تولید علم و ایجاد توسعه علمی به عنوان یکی دیگر از کارویژه های دانشگاه این روزها با چالش هایی جدی مواجه است. مدرک گرایی از مهمترین و بزرگترین آفت هایی است که این روزها دامن علم آموزی را گرفته است. کاستی های نظام نظارت بر تولیدهای علمی، نظام ناکارآمد ترازدهی علمی در دانشگاه ها، معیارهای نادرست در تعیین سطح علمی دانشجویان و دانش آموختگان و حتی استادان، نظام غیراصولی اشتغال و … به مدرک گرایی دامن زده است؛ پدیده ای که نه تنها به رشد و توسعه علم منجر نمی شود بلکه خود پیامدهای نامطلوبی چون بداخلاقی علمی را هم به همراه دارد. مساله ی فساد علمی که این روزها حتی با قدم زدن چند دقیقه ای جلوی یکی از دانشگاه های مادر کشور به چشم بیننده می آید، زاییده همین مدرک گرایی است.
دانشگاه ها این روزها حال خوشی ندارند. رخوت در میان دانشجویان رخنه کرده است و به این آسانی ها از میان آنها رخت بر نمی بندد. بیشتر دانشجویان به شکلی انزواگونه به فعالیت های فردی روی آورده اند. در چنین شرایطی نبود جایگزین برای پیش قراولی در دگرگونی های فرهنگی و اجتماعی از دید کارشناسان، آینده روشنی را نوید نمی دهد. مدیریت های ناکارآمد و نادرست سال های گذشته موجب زمین ماندن کارکردهای این نهادهای علمی- اجتماعی شده است. مسوولان برای احیای دانشگاه ها چاره ای جز بازنگری در سیاست های کلان ندارند؛ سیاست هایی که تداوم آنها تضمین شده باشد و تابعی از تغییر دولت ها نباشد.

۲ سال و اندی پیش «حسن روحانی» در بحبوحه رقابت های انتخاباتی در دانشگاه تهران گفت: «دانشگاه پادگان نیست». او اینک و در سومین سال ریاست جمهوری اش به زبان دیگر همان حرف را تکرار می کند: «در دانشگاه ها فضای امن می خواهیم نه فضای امنیتی». براستی وجود فضای امنیتی و بسته در محیط های علمی چه آسیب هایی دارد؟
به گزارش شفقنا به نقل از ایرنا، حضور رییس جمهوری در دانشگاه شریف و سخنرانی در جمع دانشجویان در روز دوشنبه شانزدهم آذر ماه چنان شور و نشاطی به فضای دانشگاه بخشید که در ذهن ناظران، دوره طلایی فعالیت های دانشجویی در سال های ۷۶ تا ۸۴ را زنده کرد؛ دوره ای که جنبش دانشجویی اوج بالندگی و کنشگری را تجربه می کرد و هرگز فکر نمی کرد در سال های آتی محدودیت های شدید آنها را به رکود و انزوا بکشاند.
اعمال سیاست هایی چون تعلیق و تعطیل برخی تشکل های دانشجویی، محدودیت در برگزاری برنامه ها و انتشار نشریه ها، بازنشسته کردن بسیاری از استادان کهنه کار، اخراج و ستاره دار کردن تعدادی از دانشجویان با سبقه فعالیت های سیاسی و … در دوره دولت های نهم و دهم، چنان فضای امنیتی و بسته ای بر دانشگاه ها حاکم کرد که گویی دانشگاه مرده است.
شعارهای انتخاباتی و وعده های جریان اعتدال گرا در جریان انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۲ اما بارقه هایی از امید رادر دل دانشجویان زنده کرد. روحانی از همان ابتدا از زدودن جو امنیتی حاکم بر دانشگاه ها گفت و بررسی عملکرد دولت طی ۲ سال گذشته نشان از باور عملی او و همکارانش به این شعار دارد. به رغم اینکه مخالفان بر سر راه سیاست های دانشگاهی روحانی سنگ اندازی می کنند، اما او هنوز هم از رفع فضای امنیتی حاکم بر دانشگاه می گوید و برای تحققش تلاش می کند. هرچند همانطور که خود او نیز معتقد است، هنوز تا وضعیت مطلوب فاصله زیاد است
در خصوص اهمیت رفع فضای امنیتی و در مقابل ایجاد فضای امن و آزاد در دانشگاه ها، چند نکته لازم به یادآوری است:
۱-برخی که منافع خود را در آزادی فعالیت های سیاسی قشر دانشجو نمی دانند-چون از اساس در میان دانشجویان طرفدار چندانی ندارند-بر این باورند که تنها، تحصیل علم در دانشگاه اصالت دارد و دیگر حوزه های فعالیت همچون فعالیت های اجتماعی- سیاسی، فرعی و غیر ضروری هستند. این در حالی است که دانشگاه در تاریخ چند صد ساله خود در جهان، در کنار وظایف و کارکردهای علمی خود، همواره مکانی برای پیدا کردن دیدگاه، کسب مهارت های زندگی جمعی و کنشگری اجتماعی و سیاسی بوده است. به عبارتی دانشگاه نهادی است که کارویژه های متفاوتی دارد و به لحاظ ماهوی زمانی به هویت واقعی خود نزدیک می شود که همه این کارویژه ها را در توازن با یکدیگر عملیاتی کند و در کنار ایجاد توسعه علمی، پیش قراول توسعه اجتماعی و سیاسی نیز باشد.
۲- زمانی کارویژه دانشگاه ها در عرصه های مختلف توسعه علمی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی عملیاتی می شود که دانشجویان و استادان به عنوان کنشگرانی نخبه بتوانند در فضایی امن و آرام به تولید فکر و اندیشه و تبادل نظر بپردازند. این در حالی است که فضای امنیتی آفت خردورزی است.
غلبه نگاه امنیتی از یک سو موجب شکل نگرفتن بحث های چالشی علمی-بویژه در رشته های علوم انسانی-میان دانشجویان و استادان می شود و تولید فکر و اندیشه را با رکود مواجه می کند و از سوی دیگر هزینه فعالیت های سیاسی و اجتماعی را افزایش می دهد و با نهادینه کردن ترس میان دانشجویان و خانواده هایشان، انگیزه کنشگری سیاسی و اجتماعی را از آنان می گیرد. مجموع این تغییرات موجب کمرنگ شدن نقش پیش قراولی دانشگاه در تحولات علمی، سیاسی و اجتماعی می شود؛ مساله ای که در بلند مدت به ضرر جامعه تمام می شود.
۳- امنیتی کردن فضای دانشگاه ها با توصیه های چندباره رهبری در مورد راه اندازی کرسی های آزاداندیشی در دانشگاه ها و ایجاد فضای باز علمی در تضاد است. رهبر انقلاب در دیدار با جمعی از نخبگان و برگزیدگان علمی کشور در مهرماه سال ۱۳۹۰ به طور آشکار از روند برگزاری کرسی های آزاداندیشی ابراز نارضایتی کردند و گفتند: «فکر کنید، بگویید، بنویسید، در مجامعِ خودتان منعکس کنید، آن کرسی ها آزاداندیشی را که من ۱۰۰ بار ـ با کم و زیادش ـ تأکید کرده ام راه بیندازید و این ها را هی آنجا بگویید. این می شود یک فضا. وقتی یک فضای گفتمانی به وجود آمد، همه در آن فضا فکر می کنند، همه در آن فضا جهت گیری پیدا می کنند، همه در آن فضا کار می کنند.»
بی تردید هدف مورد نظر رهبری با حاکم شدن فضایی امن و آرام برای طرح دیدگاه های مختلف تحقق می یابد. نقش بی بدیل دانشجویان در الهام بخشی و جریان آفرینی در پیروزی انقلاب اسلامی، در شرایط کنونی هم باید در پاسداری از ارزش های انقلاب اسلامی بویژه مساله استبدادستیزی و عدالت خواهی تداوم یابد. محدود کردن فضای فعالیت تشکل های دانشجویی به عنوان مهمترین ابزار کنشگری این قشرهای تاثیرگذار، در واقع خیانت به آرمان های انقلاب اسلامی است.
۴- در فضایی که دولت تلاش می کند فضای امنیتی حاکم بر دانشگاه ها را تعدیل کند-و در این امر تا اندازه زیادی موفق بوده است-اما گروه های خاص همچنان با اهرم های فشار غیرقانونی خود به دنبال تداوم جو پلیسی در دانشگاه ها هستند.
زدودن نگاه امنیتی از چهره دانشگاه ها، این نهاد علمی و اجتماعی را از سیاست زدگی و نیز رکود مصون نگه می دارد. امنیتی کردن فضایی که کارویژه هایش تنها در سایه امنیت و آرامش تحقق پیدا می کند، حاصلی جز یاس و دلسردی جوانانی نخواهد داشت که زمام آبادانی کشور را در دست دارند. بر این اساس شایسته است که بگذاریم دانشگاه ها با غلبه فضای تضارب آرا و آزاداندیشی هم به رشد علمی برسند و هم کارویژه های آگاهی و آگاهی بحشی خود در عرصه های گوناگون اعم از سیاسی و اجتماعی را به انجام برسانند.

شفقنا- رییس دانشگاه آزاد اسلامی گفت: اعمال آپارتاید علمی و محروم شدن دانشمندان و دانشگاه های کشور از دستیابی به بسیاری از پایگاه های علمی و فناوری جهان یکی از عوامل مهم کاهش شتاب رشد علمی است.
به گزارش شفقنا به نقل از ایرنا، حمید میرزاده درجلسه ستاد راهبردی اجرای نقشه جامعه علمی کشور اظهار داشت: با توجه به فرمایشات مقام معظم رهبری پیرامون کاهش شتاب رشد علمی، کارگروهی در دانشگاه آزاد اسلامی برای بررسی این موضوع تشکیل شده است.
به گزارش مرکز خبر شورای عالی انقلاب فرهنگی، وی افزود:محروم شدن دانشمندان و دانشگاه از دستیابی به پایگاه های علمی و فناوری جهان و طولانی بودن فاصله بین پذیرش پایان نامه دانشجویان در مقطع دکترا با دفاع از پایان نامه موجب کاهش تولید علم در کشور شده است.
وی در ادامه گفت: طبق آمار ارائه شده توسط نهادهای بین الملی،آمار سرمایه گذاری در آموزش عالی در کشورمان نسبت به برخی از کشورهای منطقه کمتر است.
وی افزود: بر اساس آمار ارائه شده توسط نهادهای معتبر کشور برای تربیت یک فرد از مقطع پیش دبستانی تا مقطع کارشناسی در کشورمان به طور متوسط ۸۳۰ میلیون تومان هزینه می شود.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی ادامه داد: در کشور آمریکا برای تربیت یک فرد از مقطع پیش دبستانی تا مقطع دکترا مبلغ ۵۰ میلیون دلار هزینه می شود و این تفاوت در هزینه ها نشان می دهد که چرا آمریکا و سایر کشورهای غربی برای جذب فارغ التحصیلان کشورشان سرمایه گذاری می کنند.
در ادامه شریعتی نیاسر معاون آموزشی وزیر علوم در گزارشی عنوان کرد: ضمن اشاره به تجمیع آمارهای موجود در این زمینه و یکسان سازی متغیرهای آماری، چالش های اصلی نظام علمی و فناوری کشور در چهار عنوان دست بندی شده است.
در بخش دیگری از این گزارش راهبردهای بنیادین، تعداد موسسات آموزش عالی کشور اعم از موسسات آموزشی تحت پوشش وزارت علوم و موسسات آموزشی تحت پوشش سایر دستگاه های اجرایی و پراکندگی جغرافیایی این موسسات، آمار اعضای هیات علمی به تفکیک رتبه علمی نیز تشریح شده است.
قسمت دیگری از این گزارش به بررسی روند تغییرات کمی دانشجویان به تفکیک جنسیت گروه ها و مقاطع تحصیلی اختصاص داشت که آمارهای موجود در این زمینه ارائه شد.
در ادامه شریعتی نیاسر به مقایسه وضع موجود با اهداف تعیین شده در نقشه جامعه علمی کشور و روند تحقیق این اهداف اختصاص داشت که در این بخش بر اساس امکانات موجود و روند پیشرفت پیش بینی شده، آمار مورد نظر ارائه شده است.
مهدی نوید ادهم، دبیر شورای عالی آموزش و پرورش هم در این جلسه گفت: توجه به عوامل محیطی و نگاه فراسازمانی از الزامات آمایش آموزش عالی است
وی افزود : موضوع آمایش آموزش عالی مسبوق و نیازمند آمایش آموزش و پرورش است
دبیر شورای عالی آموزش و پرورش ادامه داد: آموزش و پرورش و آموزش عالی از امور حاکمیتی است و باید ضمن کاهش تصدی دولت در این زمینه، نقش سیاست گذاری کلان نظام در این حوزه تقویت شود.
بعد از بحث و بررسی اعضا و با توجه به کمبود وقت ادامه بررسی موضوع آمایش آموزش عالی به جلسه آینده ستاد راهبری اجرای نقشه جامعه کشور موکول شد.

شفقنا- میرزاده با سفیر جمهوری اسلواکی دیدار و درباره زمینه‌های مشترک همکاری میان دانشگاه آزاد اسلامی با دانشگاه‌ها آن کشور بحث و تبادل نظر کردند.
به گزارش شفقنا به نقل از ایلنا، میرزاده در این دیدار با بیان اینکه دانشگاه آزاد اسلامی دارای ۴۰۰ شعبه و مرکز در داخل و ۵ شعبه در خارج از کشور است، اظهار داشت: هریک از این شعبه‌ها در زمینه‌ای تخصصی فعالیت می‌کنند که پتانسیل همکاری‌های علمی بین المللی بسیاری دارا هستند.
وی با بیان اینکه دانشگاه آزاد اسلامی، آمادگی همکاری‌های علمی-تحقیقاتی و تبادل استاد و دانشجو با دانشگاه‌های کشور اسلواکی را دارد، افزود: از آنجایی که دانشگاه آزاد اسلامی به دنبال توسعه فعالیت‌های برون مرزی خود است، بنا داریم در کشورهای دیگر واحدهایی را تاسیس کنیم و واحدهای برون مرزی، می‌توانند با کشور اسلواکی نیز همکاری کنند.
دکتر میرزاده همچنین در این جلسه پیشنهاد داد تا گروهی از مسئولان دانشگاهی کشور اسلواکی جهت آشنایی بیشتر با پتانسیل‌های علمی، پژوهشی و آموزشی دانشگاه آزاد اسلامی به ایران سفر کرده و طی جلسه‌ای با حضور مسئولان دانشگاه آزاد اسلامی به بررسی زمینه‌های مشترک همکاری بین دو طرف و تدوین توافقنامه بپردازند.
رییس دانشگاه آزاد اسلامی خاطر نشان کرد: توسعه زبان فارسی، معرفی تاریخ و تمدن ایران و همچنین هنرهای ایرانی می‌تواند از دیگر زمینه‌های مشترک همکاری میان دانشگاه آزاد اسلامی و دانشگاه‌های اسلواکی باشد.
وی درباره ضرورت این اقدام، گفت: بسیاری از ایرانیان مقیم خارج علاقمندند که با زبان و ادبیات و هنرهای کشور خود مجددا آشنا شوند و از سوی دیگر با این اقدام فرصت مناسبی برای ارائه اطلاعات به ایران‌شناسان و علاقمندان به تاریخ و فرهنگ ایران فراهم می‌شود.
تبادل استاد و دانشجو و همچنین برگزاری دوره‌های کارآموزی برای دانشجویان دو کشور از دیگر پیشنهادهای دکتر میرزاده در این جلسه بود.
سفیر جمهوری اسلواکی نیز با اشاره به باز شدن فضای این کشور برای فعالیت‌های علمی خاطر نشان کرد: امکان فعالیت علمی به صورت آزادانه برای دانشگاه‌های کشور ما وجود دارد. همچنین پس از برداشته شدن تحریم‌ها علیه ایران، دولت ما خود را آماده کرده تا همکاری‌های مشترکی با ایران داشته باشد.
وی با اشاره به مشترکات فرهنگی میان دو کشور، گفت: بسیاری از مردم اسلواکی علاقمند به یادگیری زبان و ادب فارسی هستند به همین خاطر تعداد قابل توجهی از دانشجویان ما برای یادگیری زبان فارسی به کشور ایران سفر می‌کنند که این موضوع نشان دهنده میزان علاقه ما به ایران است.
سفیر اسلواکی ضمن استقبال از پیشنهاد دکتر میرزاده برای ایجاد یک دفتر در دانشگاه‌های این کشور، گفت: در کشور ما کتابخانه‌های زیادی وجود دارد که در آن‌ها کتاب‌های بسیار کمیاب و قدیمی متعلق به زبان فارسی در آن‌ها نگهداری می‌شود. این آثار که به زبان‌های فارسی، عربی و ترکی است می‌تواند با همکاری دانشگاه آزاد اسلامی در معرض نمایش علاقمندان قرار گیرد.
در پایان این جلسه که با حضور دکتر ابراهیمی مدیرکل بین الملل دانشگاه برگزار شد، قرار شد، پس از دیدار مسئولان دانشگاهی کشور اسلواکی با دانشگاه آزاد اسلامی زمینه‌های همکاری میان دو طرف مورد بررسی بیشتر قرار گیرد.

شفقنا(پایگاه بین المللی همکاری های خبری شیعه)- حضرت آیت الله العظمی موسوی اردبیلی گفت: موانع موجود و کاهش اختیارات دانشگاه ها در حوزه فرهنگی ناشی از عدم انس و آشنایی با دانشگاه است که موجب موضع گیری های ناسنجیده می گردد.