شبی که سکوت در بخش کودکان بستری شد
چند ثانیه کافی است تا یک شهر، مسیر عادی شبش را فراموش کند، صدای انفجار، گفتوگوهای نیمهتمام را میبرد، خودروها را در میانه راه متوقف میکند و دستها را بیاختیار به سمت تلفن همراه میکشاند؛ «شما هم شنیدید؟ سالم هستید؟» اما در گوشهای از اهواز، جایی که کودکان و بیماران سرطانی روزهایشان را با امید درمان میشمارند، همان چند ثانیه معنای دیگری پیدا میکند؛ ثانیههایی که راهروهای یک بیمارستان را از زندگی خالی میکند و شبی را رقم میزند که هیچکس تصورش را نداشت.