خانهای که دیگر نیست
در لحظهای که موشک فرود میآید یا سقف بر سر ساکنانش فرو میریزد، آنچه نابود میشود فقط چهاردیواریای از آجر و ملات نیست. آنچه میریزد، شبکهای درهمتنیده از معنا، حافظه، پیوندهای عاطفی و حس بنیادی امنیت است. خانه، برای انسان، صرفا مکانی برای خواب و خوراک نیست؛ خانه، بستر شکلگیری هویت است. مکانی است که بدن و روان در آن به آرامش میرسند، صداهای آشنا در آن طنین میاندازند و عادات روزمره در آن معنای استمرار و زندگی را میسازند.