برچسب خاتی

سعید آقاخانی را سال‌ها به عنوان بازیگر و کارگردان آثار کمدی می‌شناختیم تا اینکه اوایل دهه نود، فرزاد موتمن برای بازی در نقش مرد تنها و زخم‌خورده فیلم «خداحافظی طولانی» از او دعوت به همکاری کرد. آقاخانی برای اولین بار با گریمی متفاوت و  نقشی بسیار جدی مقابل دوربین رفت و پس از درخشش در این فیلم، به گزینه مهمی برای آثار جدی بدل شد. یک سیمرغ و یک نامزدی برای سیمرغ، مهمترین افتخارات آقاخانی برای ایفای نقش‌هایی جدی است. او حالا با بازی در فیلم «خاتی» دوازدهمین نقش جدی خودش را تجربه کرده است.

یکی از فیلم‌های جشنواره چهل‌وسوم فیلم فجر، «خاتی» به کارگردانی فریدون نجفی است؛ فیلمی که براساس فیلمنامه احمد رفیع زاده ساخته شده و تمرکز زیادی روی روابط میان انسان و حیوان دارد. سارا بهرامی، آناهیتا افشار و سعید آقاخانی با گریم‌ها و لهجه‌های متفاوت، در ارتباطی دقیق با طبیعت بازی متنوعی از خود به نمایش گذاشته‌اند. تنوع لوکیشن‌ها و استفاده درست از فضای طبیعت جزو نکات مهم این فیلم است.

سارا بهرامی اواسط دهه نود ابتدا در تلویزیون و سپس سینما به شهرت رسید. در این سال‌ها نقش‌های مهم زیادی از او در فیلم‌ها و سریال‌ها دیده‌ایم؛ برای خیلی از فیلم‌هایش نامزد سیمرغ شده و یک سیمرغ هم برای «دارکوب» در دستانش قرار گرفته است. بهرامی حالا یکی از بازیگران مطرح سینماست و حضورش می‌تواند مخاطبان را برای تماشای یک اثر ترغیب کند. او امسال با فیلم سینمایی «خاتی» در جشنواره چهل‌وسوم حضور پیدا کرده است. در این فیلم با گریم متفاوت در نقش زنی ایلیاتی ظاهر شده و در موقعیتی کاملا جدید قرار گرفته است.

فیلم «خاتی» به کارگردانی فریدون نجفی به جای فضای شهری و آپارتمانی، با فضا و حال‌وهوایی متفاوت ساخته شده و ماجرایی را در ارتباط با رابطه انسان و طبیعت پیش می‌برد. دوربین به دل طبیعت رفته و روی احساسات میان یک خرس با مادر انسانش متمرکز شده است. نکته مهم اینکه کارگردان از جذابیت‌های بصری محیط زیست هم بهره گرفته است. پیش از این با فیلم‌های مختلفی در ارتباط با رابطه انسان و محیط زیست روبه‌رو بوده‌ایم؛ فیلم‌هایی مثل «برف آخر»، «رسم عاشق‌کشی» و «شکار خاموش» که هرکدام به نحوی به این رابطه پرداخته‌اند.

سما بابایی | در سینمای ایران، بازی هنرپیشگان در نقش‌ زنانی از روستاهای کوچک بازتابی از واقعیت‌های اجتماعی و فرهنگی جوامع غیرشهری بوده است. چنین نقش‌هایی معمولا بحران‌های اجتماعی‌ای را که زنان روستایی با آن مواجه‌اند، به تصویر می‌کشد. اینگونه فیلم‌ها، ضمن آشنایی مخاطب با چنین فضاهایی، این فرصت را به بازیگرانِ زن می‌دهد تا توانمندی‌های بازیگری‌شان را به چالش بکشند.