آدمها را ببینیم
غرقشدن در کامنتها را دوست دارم. خصوصا کامنتهایی که درباره زندگی و تجربه آدمهاست. وقتی یک نفر از زندگیاش مینویسد، معمولا کامنت یا متنش را ثبت میکنم.
غرقشدن در کامنتها را دوست دارم. خصوصا کامنتهایی که درباره زندگی و تجربه آدمهاست. وقتی یک نفر از زندگیاش مینویسد، معمولا کامنت یا متنش را ثبت میکنم.
همه میدانیم که مرگ، یکراز سر به مُهر و فراگیر است. امری برگشتناپذیر که با فرارسیدنش، مهمترین داشته ما، یعنی همین زندگی، تمام میشود.
رهبر انقلاب در سخنرانی چهاردهم خرداد در حرم امام(ره) از شهید مدافع حرم مصطفی صدرزاده یاد کردند و فرمودند: «ایران مملو از مصطفی صدرزادههاست.»
سیام خرداد سالروز آغاز جنگ مسلحانه گروه مجاهدین خلق (منافقین) علیه جمهوری اسلامی بود. درست ۴۲ سال بعد از آن حادثه، پلیس آلبانی با حمله به مقر آنها حدود ۷۰ نفر را دستگیر کرد و یک نفر نیز کشته شد.
بیستودوم مرداد یک حادثه تروریستی در حرم شاهچراغ (سومین حرم مطهر اهل بیت) رخ داد. چنین مواقعی گفتوگوی کاربران در فضای مجازی بسیار داغ است و هر کاربری از منظری موضوع را بررسی میکند.
رضا بهروز، متخصص بیماریهای عروق مغزی و از کارشناسان شبکه ایراناینترنشنال، افشا کرده که هیچ علائمی از برخورد و ضربه در سیتیاسکن مهسا امینی نبوده است.
با خواندن کامنتها و همچنین دیدن تعدادی از عکسهای بمباران غزه، ناخودآگاه به یاد بعضی از شعرهای نزار قبانی میافتم. اسمش را در گوگل جستوجو و شعرهایی که درباره فلسطین سروده است را زمزمه میکنم.
چند روز پیش خبر کلاهبرداری یک شرکت فروش موبایل (آیفون) منتشر شد. برای شرکت کوروشکمپانی، سلبریتیها و بلاگرهای زیادی تبلیغ کرده بودند و هرکدام در شناسایی این شرکت به مشتریان سهمی داشتند.