برچسب حمزه سروری

فیلم Paterson به کارگردانی جیم جارموش را می‌توان از جهات زیادی مورد بررسی قرار داد، اما هدف این یادداشت تنها ذکر کردن نکاتی درباره‌ی شاعرانگی و نیاز به شعر در خلال زندگی روزمره است نه بیشتر. در ادامه با ویجیاتو همراه باشید تا نگاهی عمیق‌تر به این فیلم داشته باشیم.

جامعه‌ی امروز آمریکا، زندگی مبتذل و سطحی را رواج می‌دهد. همه سرگرم سوشال مدیا و خودنمایی در آن هستند. کمتر کسی دیگر به معانی، احساسات و مسئولیت‌های عمیق‌تر اهمیت می‌دهد. اهداف زندگی در زیر چتر جامعه‌ی امروز فراتر از دو چیز نمی‌رود: روابط جنسی و پول. نمودهای آن را می‌توان در رفتن به استریپ کلاب و غرق کردن خود در لذت لحظه‌ای بدن، نوشیدن افراطی الکل و مصرف مواد مخدر، دیت و کافه و فست‌فود، پارتی‌های آن‌چنانی و موسیقی، لاس وگاس و کازینو و قمار، مشاهده کرد. نمونه‌های بیشتری هم می‌توان نام برد که نشان‌گر این روزمرگی بی‌مسئولیت و بی‌قید زندگی دنیای امروز باشند. این مقدمه الهام گرفته از دیالوگ شخصیتی به نام توروس در فیلم Anora است. او در یک سکانس رُک و بی‌پرده سبک زندگی نسل کنونی مردم آمریکا را به ریشخند می‌گیرد و در همان حال پیام نهانی فیلم را هم افشا می‌کند.

پیش از آنکه شروع به نوشتن درباره‌ی فیلم Small Things Like These به کارگردانی تیم میلنتس کنم، می‌خواهم چند خطی درباره‌ی نقش منتقد و رویکرد نقادانه نسبت به سینما بنویسم. در طول تماشای این فیلم، پرسیدم که رویکرد مناسب نسبت به یک فیلم چگونه است؟ چطور باید یک فیلم را تماشا و ارزیابی کرد؟ این سوال به یک‌باره برایم پیش آمد، چون این فیلم بیش از حد مضامین اجتماعی را تاریک نشان می‌داد و در آن ذره‌ای احساس مثبت پیدا نمی‌شد. پرسیدم آیا واقعاً واقعیت این شکلی بوده؟ آیا یک فیلم تاریخی باید صرفاً به واقعیت وفادار باشد؟ اصلاً چنین چیزی وجود دارد؟ یک واقعیت مشخص و بدون برداشت شخصی؟ نهایتاً دانستم که چنین چیزی وجود ندارد و دیدگاه‌های افراد بنا به پیش‌زمینه‌ و تجاربی که دارند متفاوت است. پس هر اثر هنری، مثل یک فیلم، یک جلوه و بازتابی از جهان‌بینی‌های گوناگون می‌باشد. منتقد آن چشمی‌ست که باید بدون پیش‌داوری با این جلوه اخت بگیرد؛ به عبارت دیگر مهم نیست که این فیلم به واقعیت وفادار است یا خیر، مهم جلوه‌ی کلی آن و ارتباط درونی با اثر است.

خارج از فضای آمریکای مدرن، درون جنگل‌های شمال غربی، اتفاقاتی در حال رخ دادن است؛ یک انقلاب در حال پایه‌ریزی‌ست. قصه‌ی انقلاب همیشه به همین شکل شروع می‌شود، عده‌ای که با نظم کنونی مشکل دارند در گوشه‌ای به دور از توجه شروع به نقشه کشیدن می‌کنند تا ایده‌های خود را عملی کنند. روی این ایده‌ها تعصب بوجود می‌آید و تعصب همیشه خطرناک است؛ چه تعصب دینی باشد، چه تعصب ایدئولوژیک و چه تعصب نژادی. هر چه که بیش از حد روی آن حساس بشوید، ممکن است بیشتر منجر به خشونت افسارگسیخته بشود.