اگر آتشبسها بدون هیچ پیامدی نادیده گرفته شوند، اگر حفاظت از غیرنظامیان قابل مذاکره شود و اگر قدرت نظامی بهطور فزایندهای تعیین کند که امنیت چه کسی اهمیت دارد، جهان به سمت دورانی خطرناکتر حرکت میکند.
استفاده از خاک کشورهای ثالث برای حمله به کشور دیگر، نقض بنیادین منشور سازمان ملل، اصل حاکمیت و تمامیت ارضی است که مسئولیت دوجانبه ایجاد میکند و استثناهای آن بسیار محدود هستند.
میزبانی سازمانهای بینالمللی و رویدادهای بزرگ جهانی، تابع اصول حاکمیت دولتها، تعهدات معاهداتی، مصونیتها و امتیازات و الزامات مربوط به حقوق بشر و مسئولیت بینالمللی هستند.
قوانین بینالمللی به وضوح میگویند که حمله به زیرساختها و تاسیسات آب در درگیریهای نظامی جنایت جنگی محسوب شده و میتواند در محاکم بینالمللی مورد بررسی قرار گیرد.
نقضهای متعدد حقوق بینالملل، حقوق بشردوستانه و حقوق بشر توسط رژیم صهیونیستی در جریان تجاوز نظامی به ایران در خرداد سال گذشته، نگاه حقوقی به آن را ضروری میسازد.