امام سجاد(ع) و حضرت زینب(س) چگونه معادلات شام را تغییر دادند؟
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، پاسخ به سؤالِ یک پرسشگر از مرکز ملی پاسخگوئی به سوالات دینی ارائه شده است:
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، پاسخ به سؤالِ یک پرسشگر از مرکز ملی پاسخگوئی به سوالات دینی ارائه شده است:
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در گذرگاههای پر فراز و نشیب تاریخ اسلام، کمتر رویدادی را میتوان یافت که همچون ورود اسرای دشت کربلا به شهر شام، بستری چنین سترگ برای تقابل میان حقیقت و باطل فراهم آورده باشد. این واقعه، فراتر از ابعاد سوگناک و عاطفی آن، به مثابه نقطه عطفی در تاریخ تحولات سیاسی و عقیدتی جهان اسلام شناخته میشود؛ جایی که دستگاه تبلیغاتی بنیامیه، با تکیه بر ابزارهای قدرت و سرکوب، در برابر استقامت بیبدیل اسیران در بند، به شکستی تاریخی تن داد.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، واقعه کربلا یکی از تأملبرانگیزترین فصلهای تاریخ در تقابل دنیا و آخرت است. در دهم محرم سال 61 هجری، گروه اندکی در برابر یک ساختار قدرتمند نظامی ایستادند؛ نه به این دلیل که از نتیجه آگاه نبودند، بلکه به این دلیل که هزینه تسلیم در برابر ظلم و فساد را بیشتر از بهای جان میدانستند. این انتخاب آگاهانه، کربلا را به یک نماد جهانی برای حفظ کرامت انسانی در برابر استبداد تبدیل کرد.
امام سجاد (ع) میفرماید: «... من به شهدا نگریستم که روی خاک افتاده و کسی آنها را دفن نکرده، سینهام تنگ شد و به اندازهای بر من سخت گذشت که نزدیک بود، جانم برآید و عمهام زینب وقتی از حالم باخبر شد، مرا دلداری داد که بیتابی نکنم.»
حضرت زینب(س) به مساله مرگ در راه خدا اشاره دارد و مرگ یک مجاهد و مبارزه را پایان زندگی نمی داند. فریاد سفیر کربلا در طول اسارتش همین است که بر همگان ثابت کند که در منطق حسین(ع) شکست راه ندارد و شهادت یک روی سکه است و پیروزی روی دیگر آن.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در نگاه نخست، بسیاری از تاریخنگاریها به نقشآفرینی مردان در میدانهای نبرد و سیاست پرداختهاند، اما اگر ذرهبین بصیرت را بر لایههای پنهان تحولات اجتماعی و دینی بگذاریم، درمییابیم که زنان، این نیمهی پنهان و در عین حال پیشران تاریخ، همواره نقش «حافظان حقیقت» و «انتقالدهندگان پیام» را بر عهده داشتهاند.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، روز عاشورا روز اندوه اهل بیت (ع) و روزی است که عالم هستی بر مصیبت سیدالشهداء(ع) می گرید اما بعد از عاشورا ....
روایت است که وقتی یزید از کرده خود پشیمان شد و از امام سجّاد علیه السلام خواست تا هر حاجتی که دارد بازگو نماید تا او آنها را برآورده کند، امام علیه السلام فرمود: «در هر باب با زینب علیهاالسلام سخن می گویم، چه او پرستار یتیمان و غمگسار اسیران است.»