برچسب جنگ تحمیلی رژیم غاصب صهیونیستی بر علیه ایران

«حاکمیت» می‌تواند با اعتماد کامل به «مردم» خودش تکیه کند/ «سینما» باید وسط معرکه بیاید و مدعی «ساختن آینده» باشد/ باید «سینمای پروپاگاندای» واقعی داشته باشیم

سینماپرس: «مهدی سجاده چی» با بیان این مطلب که به نظر من ما در طول این ۴۷ سال هیچ‌وقت حاکمیت با اعتمادبه‌نفس کامل عمل نکرده است، چون همیشه در خطر حمله و توطئه دشمن بوده‌ایم؛ گفت: از نظر من این پیروزی کمک بسیار بزرگی به مردم ایران هم هست؛ یعنی حاکمیت می‌تواند با اعتماد کامل به مردم خودش تکیه کند. اگر قرار است سینمای پروپاگاندا داشته باشیم، باید سینمای پروپاگاندای واقعی داشته باشیم؛ مثل همان چیزی که به آمریکا کمک می‌کند. ما هم باید سینمایی داشته باشیم که مدیران و مسئولان نگویند با محافظه‌کاری این چیزها را بگویید یا نگویید. نه؛ سینما باید وسط معرکه بیاید و مدعی ساختن آینده باشد.

«سلبریتی‌ها» بیش از آنکه از «دیگران» بترسند از «خود» می‌ترسند/ هنوز نمی‌توانند درکی از آنچه پیش آمده و آنچه پیش خواهد آمد داشته باشند

سینماپرس: «حسین نوری» با انتقاد از سکوت برخی هنرمندان و سلبریتی هایی که در برابر جنایات دشمنام امریکایی صهیونیستی هیچ واکنشی نداشته‌اند؛ گفت: این افراد بیش از آنکه از دیگران بترسند، از خود و از همکارانشان می‌ترسند و بت‌هایی را که برای خود ساخته بودند می‌بینند که همگی در حال فروریختن است و هنوز نمی‌توانند درکی از آنچه پیش آمده و آنچه پیش خواهد آمد داشته باشند.

«ایران» هنوز در عرصه رسانه‌ای و سینمایی نتوانسته تصویر پایدار و جهانی از «قدرت» خود تثبیت کند/ روایت‌هایی که از «ایران» ارائه می‌شود اغلب بر «ضعف»، «بحران» یا «عقب‌ماندگی» تمرکز دارد

سینماپرس: «جواد شمقدری» از چهره‌های شناخته شده عرصه فرهنگی کشور با بیان این مطلب که وقتی یک کشور در ذهن مخاطب جهانی به‌عنوان قدرت غالب پذیرفته شده باشد، حتی نمایش ضعف‌ها یا نقدهای درونی نیز به آن ضربه جدی نمی‌زند. ساخت این دست از فیلم‌ها در کنار آثار تبلیغاتی به طور غیرمستقیم همان هژمونی و قدرت آمریکا را تأیید می‌کند که آن قدر قوی است که خودش، خودش را نقد می‌کند؛ گفت: اما وضعیت ایران کاملاً متفاوت است. ایران هنوز در عرصه رسانه‌ای و سینمایی نتوانسته تصویر پایدار و جهانی از «قدرت» خود تثبیت کند اما در عین حال در کنارش خصوصاً در فضای رسانه‌ای بین‌المللی، روایت‌هایی که از ایران ارائه می‌شود اغلب بر ضعف، بحران یا عقب‌ماندگی تمرکز دارد، نه بر قدرت و پیشرفت. در چنین شرایطی، ساخت فیلم‌های صرفاً انتقادی و اعتراضی تلخ بدون تثبیت تصویر قدرت، می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد. ابتدا باید یک «تصویر غالب از قدرت» در ذهن مخاطب داخلی و خارجی شکل بگیرد و سپس نقدهای درونی در کنار آن معنا پیدا کند؛ همان‌گونه که در مورد آمریکا رخ داده است.