برچسب جنایی

نیل لابوت که بیش از هرچیز در مقام نمایشنامه‌نویس و با کمدی‌های سیاهش شناخته می‌شود در آخرین اثر خلاقانه‌اش که یک فیلم نوآر امروزی ست پایین‌تر از سطح انتظار ظاهر شده‌‎است. او که به ساختن کاراکترهایی عاری از رحم و شفقت شهره است؛ این بار از در کنار هم قرار دادن یک پسر جوان ساده و یک زن بدطینت درام خلق می‌کند. بخش‌بندی فیلم به شیوه‌ای رمان‌گونه نشان می‌دهد لابوت هنوز دلبسته ادبیات است. این موضوع با کتابدار بودن قهرمان هم پیوند دارد. هرچند این ریزه‌کاری‌های فرمالیستی باعث نمی‌شود فراموش کنیم او چه‌قدر از روزهای اوجش فاصله گرفته‌است.

جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خوانند، نام رمانی آمریکایی با موضوع بلوغ و قتل بود که در سال 2018 به چاپ رسید. امسال اقتباس سینمایی این رمان جنایی پرفروش با همین نام به پرده نقره‌ای راه پیدا کرد. رمان را دلیا اونز نوشته‌است و اولیویا نیومن کارگردان فیلمی ست که بر اساس آن ساخته شده.

بهترین فیلم های پلیسی کدامند؟ آیا می‌توانید فیلمی از هالیوود را نام ببرید که پلیس به نحوی (مستقیم یا غیرمستقیم) درگیر داستان آن نباشد؟ مطمئناً برای شما سخت خواهد بود که فیلمی را به خاطر بسپارید که در آن اشاره‌ای به دولت، سیاست و افسران قانون نشده باشد. تقریباً هر فیلم از هالیوود یا سینما جهان دارای شخصیت پلیس یا مجری قانون است. با این حال، بیشتر این فیلم‌ها اداره پلیس را فاسد، تنبل، احمق یا حتی شرور نشان می‌دهند. آن‌ها یا هیچ اقدامی علیه آنتاگونیست اصلی انجام نمی‌دهند یا برای قهرمان مشکل ایجاد می‌کنند.

فیلم کمدی معمایی «ببین چگونه می‌دوند» هم یک راز خوش ساخت و هم یک ساختارشکنی هوشمندانه از این ژانر است؛ اینجا هیچ کس برای ما یک انقلاب ژانری ترتیب نمی‌دهد، اما همه چیز درون این فیلم، یک تمرین حدس و گمان است که دل هر مخاطب آثار معمایی جنایی را مجذوب خود می‌کند. در ادامه با نقد فیلم See How They Run همراه ویجیاتو باشید.

به عنوان یک عاشق سینما همیشه سه چیز بود که در ایام کودکی و ابتدای نوجوانی دوست داشتم: تیم برتون، هری‌پاتر و رنگ مشکی؛ خوشحالم بگویم این سه چیز در سریال «ونزدِی» در آرامش فوق‌العاده با هم برخورد می‌کنند. یک مدرسه شبانه روزی چشمگیر، نوجوانان ماوراء‌طبیعی و رقابت‌ها و اسرار فراوان در دیوارهای یک مدرسه تاریخی، نکاتی هستند که این سریال را به اثری دوست‌داشتنی تبدیل کرده است. در ادامه با نقد سریال Wednesday همراه ویجیاتو باشید.

فیلم «چشم آبی روشن» دارای یک جفت اجرای به نسبت جالب از بازیگران درجه یک خود، فضایی گوتیک و پایانی پیچیده است، اما وجود چنین مواردی برای نجات کلی فیلم کافی نیست. برای آشنایی بیشتر با این اثر سینمایی در ادامه با نقد فیلم The Pale Blue Eye همراه ویجیاتو باشید.

فیلم‌های با موضوع قاتل سریالی برخی از تاریک‌ترین و در عین حال جذاب‌ترین ژانرهای سینما برای طرفداران آثاری هستند که به فرمول آثار جنایی، وحشتناک و هیجان‌انگیز علاقه دارند. تماشای یک فیلم جنایی روان‌شناختی پیچیده با حضور یک قاتل، ایده‌ای ترسناک اما سرگرم‌کننده برای گذراندن یک شب سرد زمستانی در خانه است. جامعه همیشه مجذوب قاتلان سریالی، واقعی و تخیلی بوده است. روانشناسی و ترس ذاتی نهفته در فرآیند ساختاری یک جنایت از این دست، ترسی است که همچنان دوام می‌آورد و تماشاگران یک فیلم قاتل سریالی را جذب می‌کند.

تصور کنید چه می‌شد اگر سماجت، کنجکاوی و شم کارآگاهی «خانم مارپل» برآمده از ذهن درخشان «آگاتا کریستی» با یک توانایی فوق بشری که بوی ابرقهرمان‌ها را می‌دهد ترکیب شود؟! در سریال اپیزودیک «پوکر فیس» شخصیت چارلی با بازی ناتاشا لیون مصداق بارز چنین ترکیب جذابی است. او می‌تواند دروغ را از چند فرسخی تشخیص بدهد. این یک مهارت است که ریشه در مشاهده دارد. او تماشا می‌کند، گوش می‌دهد، قضاوت می‌کند. پوکر فیس نشان می‌دهد که هدیه چارلی ریشه در همدلی و انسان‌گرایی بنیادی دارد، یک کنجکاوی طبیعی در مورد جهان و افراد دیگر که به او بینش منحصربه‌فردی می‌دهد. برای آشنایی بیشتر با این اثر با نقد سریال Poker Face همراه ویجیاتو باشید.