مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
چند روزی است که دیگر سید علی نکوئی زهرایی در میان ما نیست و حتما درک فقدان حضور او چنانکه باید رخ ننموده است؛ اما در همین فرصت کوتاه نیز بهواسطه حجم پیامهای تسلیت و ابراز همدردی در نبودش توجه بسیاری را به خود جلب کرده است، ابراز تأسف و تأثرهای متعددی که اگرچه غیر منتظره نبود، اما نکات جالبتوجهی از گستره وجودی او در خود داشت.
سرانجام سید ابراهیم رئیسی بهعنوان هشتمین رئیسجمهور ایران برگزیده شد. صبح روز جمعه 28 خرداد سیزدهمین دور انتخابات ریاستجمهوری در حالی آغاز شد که رأیگیری از واجدان شرایط تا ساعت 2 بامداد روز شنبه (29 خرداد) به طول انجامید و تا آخرین لحظات هر دو جناح اصولگرا و اصلاحطلب مردم را به مشارکت در این رقابت دعوت کردند. اصلاحطلبان که با رد صلاحیت کاندیداهای مدنظر خود از سوی شورای نگهبان مواجه شده بودند تا روزهای منتهی به انتخابات از کاندیدای خاصی حمایت نکردند. اعلام حمایت بهزاد نبوی بهعنوان رئیس نهاد اجماعساز اصلاحطلبان و همچنین سید محمد خاتمی از کاندیداتوری همتی و لیست اصلاحطلبان شوراهای شهر موجب شد طرفداران این جریان سیاسی برای حضور در انتخابات ترغیب شوند؛ انتخاباتی که شاید نسبت به دورههای گذشته از حواشی و چالشهای بسیاری برخوردار بود.
هفته گذشته بود که رئیسجمهور منتخب جلسهای را با حضور شش نامزد سیزدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری برگزار کرد. نشستی که به گفته سید ابراهیم رئیسی به دور از تهمت و تخریب میان آنها و با عنوانکردن دغدغههای کلان سیاستگذاری مبتنی بر علم اقتصاد گذشت و مدعوین نیز در اعلام همکاری با رئیس دولت آینده به هماندیشی و تبادل نظر با یکدیگر پرداختند. بر طبق اخباری که از این جلسه در رسانهها منتشر شد، رئیسی از دیگر نامزدهای انتخابات خرداد ماه درخواست ارائه پیشنهاداتی به منظور حل بحرانهای کنونی کشور را کرده است.
علیرضا نثاری، نماینده مردم نهاوند در مجلس شورای اسلامی، با اشاره به تاکید رهبر معظم انقلاب بر ضرورت پرهیز از تفرقه افکنی و هم افزایی با دولت گفت: در شرایطی که کشور ما با حمله متجاوزانه آمریکا و اسرائیل روبه رو است، آن چیزی که میتواند محور و پشتوانه کشور، مردم و نظام باشد، حضور و حمایت مردم عزیز و همچنین انسجام و اتحاد میان مسئولان و مردم است.
انتخابات مجلس دوازدهم شاید دیگر نامهای اصولگرا و اصلاحطلب را از ادبیات سیاسی ایران حذف کند. اصلاحطلبانی که در دور اول ۴۰ نفر از آنان به مجلس وارد شدند، اقلیتی نسبتاً قوی تشکیل خواهند داد که مغضوب جبهه تندروی اصلاحطلبی نیز هستند و هویت جدیدی برای خود تعریف خواهند کرد که دیگر ربطوضبطی به رهبر جبهه که «رأی نمیدهد» و به نازیآبادیهای جبهه و آنها که از گوشه زندان و کنج ویلاهای شمال و خارج از کشور میخواهند درس زندگی و نافرمانی مدنی بدهند، نخواهند داشت. اصولگرایان نیز آموختند که مردم از آنان فسادستیزی و عقلانیت سیاسی و همراهی با خواستههای مشروع و پرهیز از تندروی میخواهند و صرف «نامونشان سابق» برای مردم جذاب نیست. مضافاً اینکه شاید همین اصولگرایانی که به مجلس دوازدهم میرسند، نتوانند یک اکثریت قوی تشکیل دهند. به این ترتیب ترکیب تازهای از جریانهای سیاسی حول محور خواست مردم در فسادستیزی و معیشتسازی، نه معیشتاندیشی و فسادسازی شکل خواهد گرفت