پس از انتشار تازهترین آمارهای رسمی از تورم سه رقمی روی برخی گروههای کالایی، آنچه بیش از همه در واکنشهای عمومی دیده میشود، فاصله میان زبان عددی گزارشها و تجربه روزمره مردم و «تورم احساسی» است.
یک نماینده کارگران با اشاره به کاهش قدرت خرید حقوقبگیران اعلام کرد با وجود افزایش دستمزدها، درآمد کارگران حتی قادر به پوشش ۵۰ درصد سبد معیشت نیست و بازنگری در سیاستهای مزدی و حمایتی ضروری است.
تورم به خودی خود رشد فقر را تشدید میکند، اما ویژگی اصلی تورمی که ۸۸.۶ درصدی که امروز بر کشور حاکم شده، فشار حداکثری آن بر سفره عموم مردم و به خصوص فرودستان و اقشار کمتر برخوردار است.
روند پنجساله شاخص فلاکت نشان میدهد، اقتصاد ایران در سال ۱۴۰۴ دوباره وارد محدوده پرتنش معیشتی شده است. این شاخص در سال ۱۴۰۰ حدود ۴۹.۴ واحد بود و در سال ۱۴۰۱ به ۵۴.۸ واحد رسید.
تورم سالانه خرداد ۱۴۰۵ نشان میدهد که اگرچه سطح عمومی تورم در کل اقتصاد ۶۲ درصد گزارش شده، اما این عدد در دهکهای مختلف بهطور یکنواخت توزیع نشده است. دهک دوم با ۶۸.۵ درصد بالاترین تورم سالانه را تجربه کرده و دهک دهم با ۶۰.۱ درصد در پایینترین سطح قرار دارد.
تازه ترین آمارهای رسمی در خرداد ۱۴۰۵ از موج جدید گرانیها حکایت دارد؛ به طوری که شاخص قیمتها نسبت به سال گذشته بیش از ۸۸ درصد رشد کرده و فشار بر دهکهای کمدرآمد را به اوج رسانده است.
بررسی دادههای دهکی مرکز آمار ایران نشان میدهد تورم در ایران به شکل یکسان توزیع نشده است. در خرداد ۱۴۰۵، تورم دهک دوم به ۶۸.۵ درصد رسیده، در حالی که دهک دهم حدود ۶۰.۱ درصد تورم را تجربه کرده است.