برچسب تندروی و افراطی گری

حمایت تمام قد روزنامه جمهوری اسلامی از دولت پزشکیان/ انصاف داشته باشید؛ دولت توانست نیازهای مردم را در شرایط سخت جنگ فراهم کند

به گزارش خبرآنلاین روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: برای اثبات نادرست بودن تصور جواز تعریض و تضعیف و ضرورت حمایت از مسئولین، دلایل زیادی وجود دارند که چون از بدیهیات هستند نیازی به برشمردن تک تک آنها نیست ولی روشن‌ترین دلیل، غیرقابل انکار بودن نیاز جامعه به وحدت و انسجام در دوران جنگ و لزوم پرهیز از تفرقه و اختلاف است.

فیلم «تهران کنارت» غیر از حاشیه و جنجال، چه دارد؟ / چه چیزی در فیلم وجود داشت که اجازه اکران پیدا نمی‌کرد؟

به گزارش خبرآنلاین روزنامه اطلاعات نوشت: «تهران کنارت» دومین تجربه بلند سینمایی علی بهراد پس از «تصور» است. فیلمی که پیش از رسیدن به اکران، در جشنواره معتبر کارلووی واری به نمایش درآمد و توجه منتقدان و رسانه‌های سینمایی را به خود جلب کرد، اما آنچه بیش از هر چیز نام این فیلم را بر سر زبان‌ها انداخت، نه حضور بین‌المللی آن، بلکه مسیر پرپیچ‌وخمی بود که برای رسیدن به اکران عمومی طی کرد.

چرا پزشکیان هم منتقد صداوسیما شد؟/ این رسانه به فکر سرمایه اجتماعی خودش نیست

به گزارش خبرآنلاین روزنامه اعتماد نوشت:  این بخشی از سخنان مسعود پزشکیان در جلسه شورای هماهنگی اقتصادی دولت است؛ جایی که رییس‌جمهور با تأکید بر اینکه معیشت مردم برای او «اصل اساسی و غیرقابل اغماض» است، از برخی روایت‌های رسانه‌ای درباره وضعیت اقتصادی کشور انتقاد کرد.

چرا تندروهای داخلی از پایان جنگ خوشحال نیستند؟

در روزهایی که نشانه‌های بازگشت تدریجی ثبات به فضای سیاسی و دیپلماتیک کشور بیش از گذشته نمایان شده است، بار دیگر صداهایی از حاشیه سیاست شنیده می‌شود که نه از گفت‌وگو استقبال می‌کنند و نه از کاهش تنش خرسندند. گویی هر زمان که احتمال گشایش در روابط خارجی، کاهش فشارهای اقتصادی یا حرکت به سوی توافقی سیاسی پدیدار می‌شود، بخشی از نیروهای سیاسی که موجودیت خود را در فضای بحران تعریف کرده‌اند، احساس خطر می‌کنند. از همین روست که با افزایش احتمال موفقیت مسیرهای دیپلماتیک، موجی از حملات سیاسی، تخریب چهره‌های میانه‌رو و مخالفت با هرگونه مصالحه ملی شدت می‌گیرد. در هفته‌های اخیر نیز همزمان با افزایش گمانه‌زنی‌ها درباره تحرکات دیپلماتیک و امکان کاهش تنش‌های خارجی، برخی جریان‌های رادیکال سیاسی بار دیگر فعال شده‌اند. جریاناتی که در حساس‌ترین روزهای جنگ و بحران، حضور مؤثر و تعیین‌کننده‌ای در صحنه نداشتند، اما اکنون با احساس نزدیک شدن فضای توافق و گفت‌وگو، به مخالفت‌های گسترده روی آورده‌اند. در ظاهر، این منازعات سیاسی درباره راهبردهای سیاست خارجی، مذاکره یا شیوه مدیریت کشور است؛ اما در واقع مسئله‌ای بسیار عمیق‌تر در پشت این نزاع‌ها نهفته است؛ مسئله‌ای که کمتر درباره آن سخن گفته می‌شود: قربانی اصلی رادیکالیسم سیاسی، کودکان و نسل آینده‌اند. در هر جامعه‌ای، اختلاف نظر سیاسی امری طبیعی و حتی ضروری است. توسعه سیاسی بدون نقد و رقابت امکان‌پذیر نیست. اما آنچه خطرناک است، تبدیل سیاست به میدان دائمی جنگ روانی، بحران‌آفرینی و قطبی‌سازی اجتماعی است. هنگامی که برخی بازیگران سیاسی بقای خود را در استمرار تنش جست‌وجو می‌کنند، در واقع آینده جامعه را گروگان منافع کوتاه‌مدت سیاسی می‌سازند. در چنین شرایطی، نخستین گروهی که آسیب می‌بینند، کودکانی هستند که هیچ نقشی در این رقابت‌ها ندارند.

حمله روزنامه نزدیک به قالیباف به نمایندگان تندرو و شیخ قاسمیان/بجای طعنه زدن و متهم کردن بگویید در یکسال اخیر چه کردید/حتی رهبری را زیر سوال می برید

۲۰ خرداد ۱۴۰۵ – ۰۶:۲۵ به گزارش خبرآنلاین روزنامه خراسان نوشت:با این حال هنوز عده‌ای حاضر نیستند از دوگانه‌سازی‌ها دست بردارند. ایزدی نماینده تهران می‌نویسد: «بچه‌های دلاور نیروی مسلح به اراده محکم خود عمل می‌کنند؛ جواب ترسوها با مردم.» کوچک‌زاده…

از دانشجویان خط امام ، تا جریان احمدی نژاد و سعید جلیلی و مداحان امروزی همه مخالف مذاکره بوده اند/ یادداشت محسن هاشمی رفسنجانی

*نسل دوم، جریان آقای احمدی‌نژاد بود که قبل از به قدرت رسیدن و حتی در سال‌های نخست دولت، با مخالفت با مذاکره و ادامه تنش با آمریکا و غرب، پرونده هسته‌ای بالاخره از شورای حکام به شورای امنیت رفت و قطع‌نامه‌های شورای امنیت کاغذپاره خوانده شد. اما در دولت دوم، زمانی که تحریم‌ها اثر خود را در اقتصاد نشان داد، خواستار مذاکره و توافق با غرب شدند و حتی با امضای توافق تهران با میانجیگری برزیل و ترکیه با انتقال اورانیوم غنی‌شده به خارج از کشور موافقت کردند.

انتقاد روزنامه جمهوری اسلامی از عناصر تندرو: هنوز فکر می کنید در ستاد انتخابات دوسال پیش هستید

به گزارش خبرآنلاین روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: این دقیقا قصه جماعتی است که همه عالم و آدم را که مثل آنان فکر نکنند و حرف نزنند، فراتر از غیر خودی، دشمنِ نزدیک می‌پندارند که اول باید حسابش را برسند.