اَبَرسیاهچالهها دارای جرم بالاتر از ۵۰ میلیارد برابر خورشید هستند. اخیراً دانشمندان دانشگاههای کارنیه و هاروارد دریافتهاند که به احتمال زیاد شکلگیری این نوع سیاهچالهها در ۱۱ میلیارد سال پیش در اثر ادغام کهکشانهای بزرگ رخ داده است.
پژوهشگران انسلادوس، ششمین قمر بزرگ زحل را، پاییز گذشته با تلسکوپ فضایی جیمز وب رصد کردند. تصاویر گرفتهشده با ابزار طیفنگار فروسرخ نزدیک تلسکوپ چیزی را ثبت کردند که دانشمندان «فورانی خارقالعاده بزرگ» نامیدهاند.
ستارههایی که در بازوهای کهکشانی یک کهکشان مارپیچی قرار دارند، دائما در اطراف هسته کهکشان میچرخند و ستارههایی که بیرون از بازوها قرار گرفتهاند، کندتر از ستارههایی حرکت میکنند که به مرکز کهکشان نزدیک هستند. بازوهای کهکشان گرداب، کارخانههای ستارهزا پر از گاز هیدروژن و غبار هستند و خوشههایی از ستارههای جدید را ایجاد میکنند.
محققان با استفاده از تلسکوپ بسیار بزرگ ESO (VLT)، تودههای غبار بزرگی را، نزدیک به یک ستاره جوان، شناسایی کردهاند که میتواند در ایجاد سیارات غولپیکر نقش داشته باشد.