برچسب تفکیک جنسیتی
حضور ۷۰ درصدی دانشجویان دختر در دانشگاهها، به صلاح کشور نیست
عذابی که دانشجویان خانم در سرویسهای ایاب و ذهاب میکشند
با افتتاح ساختمان جدید علوم قرآنی بجنورد کلاسهای آقایان و خانمها تفکیک شد
ریاستجمهوری زنان، مطلوب اما ناممکن است!
هشتماه مانده تا انتخابات ریاستجمهوری 1400 باز هم مانند دورههای گذشته صحبت از حضور و عدم حضور کاندیداهای زن به میان آمده است. موضوعی که البته این روزها با جدی مطرح شدن آن از سوی رسانهها، فعالان سیاسی و کارشناسان نگاهی متفاوتتر از گذشته به آن شده است و از طرفی سخنگوی شورای نگهبان نیز ورود زنان به عرصه این رقابت را بلامانع میداند. بسیاری از صاحبنظران، عدم حضور زنان در انتخابات ریاست جمهوری دورههای گذشته را به نداشتن صلاحیت لازم از سوی زنان ربط میدهند و واژه رجل سیاسی را شایسته هیچیک از داوطلبان زن نمیدانند؛ در حالیکه با نگاهی گذرا به سابقه و تجربه زنان در این عرصه ما شاهد نمایندگان، اعضای شورای شهر، فرمانداران و معاونان رئیسجمهور زنی هستیم که در تاریخ سیاسی ایران از کارنامه خوبی برخوردارند و در مقابل نیز مردانی هم بودند که بدون داشتن سابقه سیاسی قابل دفاع به انتخابات ریاست جمهوری راه پیدا کردهاند.
چرا نویسندگان زن در کتاب هایشان به ندرت از همسرانشان تقدیر می کنند؟
گروه اندیشه: دکتر فردین علیخواه استاد دانشگاه، در کانال تلگرامی اش، یادداشتی نوشته تحت عنوان «حق بستن در». او در این یادداشت پدیده «بار ذهنی» و تقسیم نانوشته وظایف میان زنان و مردان می پردازد که امکان دسترسی زنان به خلوت فکری را حتی در صورت داشتن شغل تماموقت محدود میکند. از نظر علیخواه، مردان به راحتی میتوانند با بستن در اتاق کار، از دسترس خارج شوند، اما زنان به دلیل مدیریت مداوم امور خانه و انتظارات اجتماعی، از داشتن چنین مرزی محرومند. این نابرابری پنهان، حق انزوا و تمرکز را به امتیازی مردانه تبدیل کرده است. این مطلب را در ادامه می خوانید:
ارزیابی استراتژیک موقعیت ایران در ۳۲ گزارش بینالمللی/ کشور در موقعیت «دامنه لغزان»/ آمارها از خطر جدیِ تبدیل وضعیت امروز به رویای فردا خبر میدهند؟
گروه اندیشه: دکتر مجتبی لشکربلوکی در این گزارش که در کانال تلگرامی اش منتشر شده، با تحلیل ۳۲ سند بینالمللی و ۵۲ شاخص مقایسهای، دو روایت رایج «سیاهنماییِ مطلق» و «سفیدنماییِ تبلیغاتی» درباره وضعیت کشور را رد میکند. نتایج نشان میدهد ایران با قرارگیری در ۶۳ درصد شاخصها پایینتر از میانگین جهانی و عقبماندگی در ۷۱ درصد موارد از عربستان و ترکیه، نه بر قله آرمانی و نه در دره جهنمی، بلکه در موقعیت «دامنه لغزان» قرار دارد. ایران در شاخصهای توسعهسنج (مانند سرمایه انسانی) در پلههای میانی، اما در زیرساختهای توسعهساز (نظیر آزادی اقتصادی و سیاسی) در پلههای پایینی ایستاده است. نویسنده با اشاره به ۸ نقطه امیدوارکننده و ۸ چالش نگرانکننده، هشدار میدهد که بدون اصلاح سیاستهای داخلی و رفع انباشت بحرانها، لغزش بیشتر میتواند شرایط کنونی را به رویای فردا تبدیل کند. این مقاله را در ادامه می خوانید:
