قرآن بهعنوان راهنمای سعادت،باید بر امور معنوی تمرکز میکرد،اما زبان انسان برای انتقال مفاهیم مادی مناسب بود وانتقال مفاهیم غیرمادی از طریق الفاظ مادی صورت گرفت
زبان در اصل برای ارتباط و گفتوگو پیرامون موضوعات انسانی شکل گرفته است. همچنین به دلیل عصمت پیامبران، رفتار و گفتار آنها بازتابدهنده رفتار وگفتار خداوند است.
هیچکدام از آیات قرآن حاکی از جسمانیت خداوند نیستند. آیاتی که گمان شده بر این امر دلالت میکنند مشتمل بر کنایه و مجاز هستند و معنای حقیقی آنها اراده نشده است.
منظور از تعابیری که برای خداوند بهکاررفته معانی آنها با قطعنظر از ویژگیهای جسمانی،زمانی و مکانی است. ازاینرو یدالله بهمعنای قدرت خداوند است نه جسمانیت او.
قرآن تصویر مردانهای از خدا ارائه نمیدهد. خداوند در قرآن، نه مرد است و نه زن؛ بلکه فراتر از جنسیت است. استفاده از ضمیر «هو» بهخاطر محدودیتهای زبانی است.