برچسب تحریم ایران

یک تحلیلگر مسائل بین‌الملل می‌گوید: تحریم برای کسانی کاغذپاره است که نان افراطی‌گری و شعار‌های تند را می‌خورند. آنها سال‌هاست شعار‌های تند می‌دهند، ادعای بستن تنگه هرمز و ترور دیگران را دارند ولی با همین ادعا‌ها روز به روز مناصب بیشتری می‌گیرند. توصیه‌ام به آنها این است که سری به سفره مردم بزنند. همانطور که تحریم‌ها را کاغذپاره می‌دانند سفره مردم را هم کاغذپاره می‌دانند و برایشان مهم نیست این افراطی‌گری‌ها چه بلایی بر سر سفره مردم می‌آورد.

تنش‌ها میان ایران و کشور‌های غربی شدت گرفته و احتمال فعال شدن مکانیسم ماشه بیش از هر زمان دیگری مطرح شده است؛ سازوکاری که در صورت فعال شدن، می‌تواند تمامی تحریم‌های سازمان ملل علیه ایران را که پیش از توافق هسته‌ای برجام لغو شده بودند، بدون نیاز به رای گیری مجدد در شورای امنیت، دوباره برقرار کند. در صورت فعال شدن این ساز و کار، شش قطعنامه تحریمی بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ دوباره فعال خواهند شد.

ریچارد نفیو، دیپلمات پیشین آمریکایی که خود را معمار تحریم‌های ایران معرفی می‌کند، در مقاله‌ای تاکید کرده‌است که «ایران گزینه‌های بسیاری برای بازسازی دارد و احتمالاً هنوز تصمیم نگرفته است که کدام را دنبال کند»

مقامات ایران بار‌ها تأکید کرده‌اند که سیاست فشار و تهدید نمی‌تواند مسیر حل‌وفصل مسائل هسته‌ای را هموار کند. توافق اخیر ایران و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در قاهره و چند بسته پیشنهادی ایران نیز نشان داد تهران همچنان به دیپلماسی و همکاری فنی با نهاد‌های بین‌المللی پایبند است

شکست قطعنامه روسیه و چین و بازگشت تحریم‌های سازمان ملل، مرگ رسمی برجام را رقم زد. اما پایان برجام نباید به معنای پایان دیپلماسی باشد. ایران بیش از هر زمان دیگر نیازمند عقلانیت، صبر و پرهیز از ماجراجویی است. خروج از ان‌پی‌تی نه‌تنها گرهی از مشکلات اقتصادی و سیاسی کشور باز نمی‌کند، بلکه بحران‌های تازه‌ای می‌آفریند. در این میان، تنها کسانی که از تشدید فشار‌ها سود می‌برند، کاسبان تحریم و شبکه‌های غیرشفاف اقتصادی‌اند. مردم ایران، اما با موج تازه‌ای از گرانی، رکود و انزوای بین‌المللی مواجه خواهند شد. این لحظه‌ای تاریخی برای ایران است؛ لحظه‌ای که باید میان منافع ملی و سود کوتاه‌مدت گروه‌های افراطی یکی را برگزید.

تحریم‌های سازمان ملل متحد از نظر اقتصادی وضعیت داخلی ایران را تشدید می‌کند، به ویژه با توجه به کاهش مداوم ارزش پول ملی و کاهش درآمد‌های نفتی که به فروش بیش از ۹۰ درصد صادرات آن به چین با قیمت‌های تخفیف‌دار وابسته است. این تحریم‌ها می‌توانند موقعیت مذاکره تهران با پکن را تضعیف کنند و فشار غیرمستقیمی بر اقتصاد ایران وارد سازند که از تورم، بیکاری و سوء مدیریت رنج می‌برد.