برچسب تحریریه

فصل اول سریال The Last of Us از HBO بازآفرینی فوق‌العاده‌ای از بازی محبوب Naughty Dog با همین نام بود؛ هم به داستان اصلی وفادار ماند و هم آن را غنی‌تر کرد. اما فصل دوم در بازتولید آن کیفیت‌ها ناکام می‌ماند؛ فصلی تلخ و مختصر که لحظات کلیدی‌اش بیش از حد معمول بی‌اثر از آب درمی‌آیند. البته به‌هیچ‌وجه نمی‌توان آن را بد دانست (گاهی اوقات حتی بسیار خوب است) اما هرگز به من اجازه نداد که به‌اندازه لازم با شخصیت‌هایش ارتباط برقرار کنم؛ ارتباطی که برای درک و تأثیرگذاری داستان The Last of Us Part II حیاتی‌ست. فصل دوم اغلب تماشایی‌ست و بامهارت ساخته شده، اما به اوج‌های هیجان‌انگیز منبع اصلی نمی‌رسد و قلب تپنده فصل اول را در خود ندارد.

Cosmonaut Variety Hour یوتیوبر مشهور، در نقدهای خود از Invincible به‌عنوان «نزدیک‌ترین چیز به انیمه شونن آمریکایی» یاد کرده است؛ این اظهارنظری است که کاملاً با آن موافقم. درحالی‌که Invincible از نظر سبک و فرهنگ با بسیاری از انیمه‌های اکشن شونن و فانتزی قدرت تفاوت دارد، عناصر مشترک زیادی با آن‌ها دارد؛ از جمله شخصیت اصلی قدرتمند و خوش‌قلبی که سخت تمرین می‌کند تا از دوستان و خانواده‌اش محافظت کند، گروهی از شخصیت‌های فرعی متنوع با ویژگی‌ها و توانایی‌های خاص خود، و صحنه‌های نبردی با مقیاس عظیم که اغلب باعث ویرانی کامل محیط می‌شود.

هومن سیدی با «وحشی» دوباره به میدان سریال‌سازی بازگشته؛ تجربه‌ای دوم پس از «قورباغه» که با همه‌ی حرف‌وحدیث‌هایش، هنوز یکی از جدی‌ترین آثار شبکه نمایش خانگی به‌حساب می‌آید. این بار اما سیدی از ۲۵ فروردین ۱۴۰۱ سراغ پلتفرم فیلم‌نت رفته تا داستانی را روایت کند که طبق ادعای تیتراژش، ریشه در واقعیت دارد. پیش‌ازاین نیز، او فیلم «خشم و هیاهو» را با الهام از پرونده‌ای واقعی ساخته بود؛ بنابراین بازگشت به جهان واقعیت مبنا، برای او بی‌سابقه نیست. در مرکز این روایت، جواد عزتی قرار دارد که نقش داود اشرف را ایفا می‌کند؛ کارگری ساده در معدن که درگیر زندگی با پدر و مادر سالخورده‌اش است و دلباخته‌ی دختری که سعی می‌کند با صبوری، اخلاق‌مداری و حساب‌گری، از بروز بحران‌ها جلوگیری کند.

قسمت دوم سریال وحشی هم خوب بود؛ این را می‌شود با جمع‌بندی تمام آنچه هومن سیدی و تیمش عرضه کرده‌اند گفت. مسئله اینجاست که «خوب بودن»، اینجا کاملاً نسبی است و ضریب بخش‌های مختلف در این نتیجه‌گیری متفاوت است.

قسمت سوم سریال وحشی را در بدترین روزهای سال ۱۴۰۴ از نظر اینترنت دیدم؛ درحالی‌که مریض بودم و بی‌حوصله. این‌ها را می‌گویم تا بدانید این سریال می‌تواند منتقد بدقلقی مثل من را حتی وقتی مریض هستم و سرعت اینترنت به اوایل دهه‌ی ۸۰ برگشته را هم با خود همراه کند. البته یادتان باشد که این سریال تلخ است و اضطراب زیادی به بیننده منتقل می‌کند؛ پس ممکن است باب دندان همه نباشد.

در چشم‌انداز مملو از سریال‌های جنایی، Dope Thief از Apple TV+ فقط توجه نمی‌خواهد؛ گلو را می‌گیرد و رها نمی‌کند. این سریالی درباره ضدقهرمان‌هایی نیست که بخواهی برایشان دل بسوزانی؛ بلکه حفاری خام و بی‌روتوشی است در ناامیدی، وفاداری، و جاذبه ویرانگر هرج‌ومرج. در طول ۱۰ قسمت، مایکل لزلی و جیمی مگنوس استون روایتی خلق می‌کنند که به همان اندازه که به تراژدی یونانی شباهت دارد، هیجان‌انگیز و دلهره‌آور است؛ با بازی‌هایی چنان ملموس که انگار زخم‌های باز هستند. در پس‌زمینه در حال فروپاشی فیلادلفیا، Dope Thief سریالی‌ست که در ذهن می‌ماند، نه فقط به‌خاطر خشونتش، بلکه به‌خاطر نگاه خیره‌کننده‌اش به اینکه وقتی رؤیای آمریکایی به کابوس بدل می‌شود چه رخ می‌دهد.