مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
این روزها بخش بزرگی از زندگی ما به فضای برخط منتقل شده است؛ از خرید و آموزش گرفته تا تماشای فیلم، شنیدن موسیقی و حتی دیدن تئاتر. اگر زمانی برای تماشای یک اثر نمایشی باید راهی سالن میشدیم و در کنار دیگر تماشاگران، اجرای زنده را تجربه میکردیم.
ترسیم چشمانداز هنر تئاتر در زمانی که ویروس کوچکی آینده زندگی انسانها را به مخاطره انداخته، بسیار دشوار مینماید. در این ایام، پرهیز از اجتماعات شرط اصلی بقاست و ازآنجاکه هنر تئاتر در میان هنرها بیشک اجتماعیترین هنر محسوب میشود، حفظ آن در سبد کالای فرهنگی شهروندان بزرگترین چالش پیش روی متصدیان این رشته است.
دفتر تخصصی تئاتر سازمان فرهنگی اجتماعی ورزشی شهرداری اصفهان (تالار هنر اصفهان) در جدیدترین برنامه نمایشی روزهای کرونا آیتمهای ویژه نمایشی با محوریت مناسبتهای روز را با عنوان «نقشینه» در دست تولید دارد. گروه تئاتر جلفا به سرپرستی اسماعیل موحدی، بهعنوان مجری این طرح، آیتمهای نمایشی در قالبهای مختلف را برای پخش از رسانههای اجتماعی طراحی و اجرا میکند. این برنامههای هفتگی در روزهای دوشنبه و پنجشنبه رأس ساعت 21 در صفحه اینستاگرام تالار هنر و سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان و همچنین فرهنگسرای مجازی اصفهان به نمایش درمیآید. مهدی تمیزی، معاون فرهنگیهنری سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری اصفهان و همچنین اسماعیل موحدی، طراح و کارگردان این مجموعه، از جزئیات «نقشینه» با ما صحبت میکنند.
آدمهایی پشت پنجرهاند و به جایی نگاه میکنند. اصلا نگاه نمیکنند. از پشت پنجرهی بسته و پردهی کشیده کجا را میشود دید؟ آن هم پنجرهی بستهای که فقط یک لحظه یکی از پرههای پرده را دستی کنار میزند و به بیرون نگاه میکند. به بیرون نگاه میکنند یا به درون خود نگاه میکنند اینها؟ کاوه این سوی پنجرهی بسته غرق رویاست. سیاوش و لیلا پشت پنجره بسته چقدر اجازه میدهند ما آنها را بشناسیم یا آنها بیرون از خود را بشناسند تا واقعیت پیرامونی را ببینند ؟ تصویر پنجرهها و آدمهای پشت پنجره با همهی شباهتشان به پنجرهها، خبر جدایی از یکدیگر را میدهد.
نمایش گالیله یک نمایش تاریخی نیست چرا که گالیله شخصیتی فقط برای یک دوره تاریخی نیست. او گالیله همه دوران هاست…
اجرای محمد بزرگ زاد از گالیله اجرای نمایشنامه شناخته شده برشت نیست برای همین با هوشیاری نمایش گالیله نامیده شده نه زندگی نامه گالیله. در این یادداشت دو هدف یا دو پرسش را پی می گیرم یک اینکه اجرای بزرگ زاد چه نسبتی با نمایشنامه معروف برشت دارد ؟ دوم اینکه این اجرا در جغرافیای فرهنگی اصفهان چه اهمیتی دارد؟
اول شخص مفرد، نام نمایشی است که در فضایی متفاوت از دیگر آثار اخیر کارگردان این اثر، ساختهوپرداخته شده است. اگرچه امید نیاز، نویسنده و کارگردان نمایش، در این اجرا نیز بهمانند « آتروپین» و « سبوط» به سراغ دردهای بیپاسخمانده بشری رفته و مخاطب را در معرض طرح سؤالی بنیادین قرار داده است، اما تفاوت این تئاتر با کارهای گذشته، آنجاست که در «اول شخص مفرد» بهمانند نام نمایش، تنها یک نفر روی صحنهای کوچک که تمام زندگی اوست، ظاهر میشود. درواقع مخاطب با یک گروه بزرگ نمایشی و عوامل پرتعداد اجرایی بر روی صحنه و پشتصحنه، آن چنانکه در «سبوط» یا «کوران» مواجه بود، روبهرو نمیشود.
ما صورتهای آنها را نمیبینیم. نه به این دلیل که دیگر صورتی ندارند، یا اینکه کلاههای بزرگ شنلهای سنگین، تمامی صورتشان را پوشانده است؛ بلکه به این دلیل که افرادی، درزمانی تصمیم داشتهاند این صورتها را از دفتر تاریخ پاک کنند. غافل از اینکه جنگها پایان مییابد، هیاهوی پرآوازه قدرتهای پوشالی اُفول میکند و ماه، کمکم از پشت ابر بیرون میزند. این برگ برندهای است که تاریخ، از ورای عبور زمان، همیشه در چَنته دارد و آن را در پردهبرداری از چهره «ناشناس شماره 12» برای نظاره گران و بازماندگان، رو میکند.