در این موقعیت تفکیک قطعی میان «فیلم اجتماعی» و «فیلم سیاسی» نیز مسئلهدار میشود، «بیداد» را میتوان اجتماعی خواند، اما اجتماعیبودن آن دلیلی برای غیرسیاسیبودنش نیست.
ستی در «بیداد» برای حق خواندن مبارزه میکند، اما صدایی که قرار است نماینده این مبارزه باشد، از آنِ خود بازیگری نیست که بدن و چهره او را به شخصیت بخشیده است