این روزها کلمه ناترازی زیاد به گوشتان خورده و قطعا بخش زیادی از آن را در بخش انرژی تجربه کردهاید، اما باید توجه داشت که ناترازی فقط در بخش انرژی و برق و گاز و حتی آب نیست.
در جدیدترین گزارشی که بانک مرکزی از بررسی بودجه خانوار در مناطق شهری ایران (سال ۱۴۰۲) منتشر کرده اعلام شده متوسط هزینه خالص سالانه یک خانوار شهری در سال گذشته نسبت به سال قبل از آن ۴۸.۱ درصد افزایش یافته که از کل این هزینهها، بالاترین سهم همچنان متعلق به «مسکن، سوخت و انرژی» بوده است.
طی سه سال گذشته عددی بالغ بر ۵۰ هزار میلیارد تومان از منابع وزارت نفت به حوزه مسئولیتهای اجتماعی اختصاص داده شده که در هزینهکرد آن، سازوکار مشخصی وجود ندارد و مهمتر، انتخاب محل هزینه این پول است؛ پولی که بیشتر باید برای ساخت مدارس، مراکز درمانی و بهداشتی، آموزشگاههای فنی، امور عمرانی و زیرساختها هزینه شود سر از مسجدسازی درآورده است!
بررسی آمار منتشر شده از بودجه سال آینده دولت و مقایسه آن با قانون بودجه امسال نکات جالب توجهی را نشان میدهد؛ لایحهای که بخش نخست آن به قانون تبدیل شده و جداول آن نیز به زودی در صحن مجلس چکش کاری میشود.
شهرداری تهران از سال ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۳ بیش از ۲ هزار و ۶۰۸ میلیارد تومان برای ساخت، تجهیز و توسعه مساجد، حسینیهها و حوزههای علمیه هزینه کرده است. این رقم معادل حدود نیم درصد از کل بودجه شهرداری تهران در این بازه زمانی است. اگرچه این سهم در نگاه اول اندک به نظر میرسد، اما در شرایطی که شهر تهران با چالشهای جدی در حوزه حملونقل عمومی، آلودگی هوا، کمبود فضای آموزشی و بحران مسکن مواجه است، تخصیص چنین رقمی به ساخت مساجد، نیازمند بررسی دقیقتر از منظر هزینه فرصت است.
بازگشت پُررنگ این چهرههای آزمون پس داده و تکراریِ دوران سازش، ضمن ایجاد نگرانی جدّی در جامعه، این پرسش را نیز در اذهان انقلابی و ولایتمدار به وجود خواهد آورد که به راستی دولت چهاردهم قرار است با کدام سابقه و کدام رویکرد، در یکی از پیچیدهترین دورانهای تاریخ معاصر ایران، افکار عمومی را مدیریت کند؟!
عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس با بیان اینکه بودجه دفاعی سال ۹۷ تفاوت چندانی با سال ۹۶ ندارد، گفت: با توجه به تهدیدات و تحولات منطقه، قطعا نمایندگان مجلس در زمان بررسی بودجه در کمیسیون تلفیق، تغییراتی را به نفع بودجه نیروهای مسلح خواهند داشت.
یکی از سختترین آسیبهای اقتصادی ما همین وابستگی به نفت است. این نعمت بزرگ خدادادی برای کشور ما در طول دهها سال مایهی فروریختگیهای اقتصادی و فروریختگیهای سیاسی و اجتماعی شد؛ باید ما یک فکر اساسی بکنیم.