برچسب بهمن کیارستمی

پانزدهم شهریورماه، در سیزدهمین شب روایت و تصویرِ گالری سروناز شیراز، مستند «پروانه» ساخته بهمن کیارستمی، پرتره‌ای از پروانه اعتمادی، نقاش برجسته و تجربه‌گرای ایرانی، نمایش داده شد؛ مستندی که بیش از آنکه بخواهد زندگی‌نامه یک نقاش را روایت کند، می‌کوشد به جهان ذهنی هنرمندی نزدیک شود که سال‌ها خودخواسته و آگاهانه از مرکز توجه فاصله گرفته و غیاب را به بخشی از شیوه زیستن و کار کردن خود تبدیل کرده است.

بعضی فیلم‌ها شعر ناب‌اند. «بدون ایرج» برای من از همین جنس است؛ فیلمی که در ظاهر درباره ایرج گنجه‌ای و بخشی از زندگی و جهان اوست، اما هرچه جلوتر می‌رود، از یک پرتره شخصی فاصله می‌گیرد و به تصویری از انسان، تنهایی، حافظه، هنر و جامعه تبدیل می‌شود.

در تاریخ ۲۶ مردادماه ۱۴۰۵، در گالری سروناز و در سلسله‌نشست‌های شب‌های مستند شیراز، «بدون ایرج» ساخته بهمن کیارستمی و آرش والی‌نژاد را دیدم؛ فیلمی که از همان نمای نخست، با ورود از دیوار به باغی متروک، مرا وارد جهانی کرد که در آن مرز میان گذشته و اکنون، حضور و غیاب، خاطره و واقعیت به‌تدریج محو می‌شود. همین مواجهه، مرا به نوشتن این یادداشت درباره فرم، روایت، تدوین، روان‌شناسی شخصیت‌ها و لایه‌های هرمنوتیکی فیلم رساند.

مستند «آواز باد» به کارگردانی سودابه بیضایی در ادامه حضورهای بین المللی خود قرار است در جشنواره فیلم فیلم کودک