اظهارات اخیر بهزاد نبوی در خصوص سیاستهای داخلی و خارجی ایران، بهویژه در حوزههای امنیتی و دیپلماتیک، بازتابی از سردرگمی در مواجهه با تحولات جدید و تهدیدات منطقهای است.
وقتی علی مطهری از مذاکره با آمریکا حرف میزند و بهزاد نبوی لبخند ترامپ را نشانهی عقلانیت میداند دیگر اصلاحطلبی نه سیاست است، نه تدبیر بلکه مجنونی مزمن است و به واقع هر دریایی ساحلی دارد جز دریای رومانتیسیسم اصلاحطلبان!
خوشبینی آشکار بهزاد نبوی در جدیدترین مصاحبه اش با یک رسانه به دولتهای خارجی، بهویژه آمریکا، این پرسش را پیش میکشد که آیا او واقعاً به مفهوم «استکبار» باور دارد یا صرفاً از آن بهعنوان یک واژه استفاده میکند؛ نگاهی که با تجربههای تاریخی پرهزینهای، چون بیانیه الجزایر و برجام در تضاد است.
کناره گیری بهزاد نبوی از نهاد جبهه اصلاحات، زنگ خطری برای اصولگراها است که بیش از قبل خود را در مقابل رادیکالیزه شدن خیابان در فقدان نهادهای مصلح، تنها خواهند دید.
عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی ایران گفت: ممکن است آقای عارف برگردند و این رجعت دور از ذهن نیست اما، بازگشت ایشان مستلزم آن است که آقای عارف قائل به پذیرش این مسئولیت باشند.