برچسب بهرام بیضایی

به گزارش خبرگزرای خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاترشهر، نخستین برنامه از پروژه «جمعه‌های تئاترشهر» جمعه (۲۵ اردیبهشت ماه) با اکران و برگزاری جلسه پرسش و پاسخ فیلم مستند «چریکه بهرام» به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی فرشید قلی پور مشتمل بر پرتره زنده یاد بهرام بیضایی با حضور جمعی از مخاطبان و هنرمندان شناخته شده تئاتر و سینما از جمله محمدرضا خاکی، محسن حسینی، حسین مسافر آستانه، سیروس کهوری نژاد، عادل بزدوده، کامبیز امینی، آرزو افشار، شهرام ابوالقاسمی، آرام محضری، هادی لشگری در تالار مشاهیر این مجموعه برگزار شد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط‌عمومی خانه تئاتر، نخستین جلسه هیات‌مدیره جدید کانون تئاتر کودک و نوجوان خانه تئاتر جمعه (اول خردادماه) با حضور اعضای هیات‌مدیره برگزار شد و طی آن مسئولیت‌ها و سمت‌های مختلف اعضا تعیین شد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایسنا، «آرَش» یکی از نخستین نوشته‌های این هنرمند بود که خود او بعدها نام «برخوانی» را برایش برگزید؛ عنوانی که می‌توانست برابر با نقالی مدرن باشد و البته ساخته خود بیضایی بود.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از مهر، آرش اشاداد کارگردان نمایش «اژدهاک» که این شب‌ها در کارگاه نمایش تئاتر شهر به صحنه رفته است درباره موضوع این نمایش توضیح داد: «اژدهاک» درباره قضاوت پس از مرگ ضحاک است و اولین برخوانی از سه برخوانی بهرام بیضایی محسوب می‌شود. بیضایی این متن را در ۲۱ سالگی نوشته است و در خوانش این متن این احساس به مخاطب دست می‌دهد که تفکر او هنوز منسجم نشده است.بعدها خود بیضایی در کلاس‌هایش اعلام کرد زمانی که «اژدهاک» را نوشته، تفکرش چیز دیگری بوده و امروز چندان به آن پایبند نیست. در این نمایشنامه، مردم به ضحاک حق می‌دهند، به سخنانش گوش می‌سپارند و مخاطبان ما هر شب برای او گریه می‌کنند. تفاوت جذابی که «اژدهاک» نسبت به متن‌های دیگر بیضایی دارد این است که در این متن برای اولین بار، گویی که آدم بد داستان خوب می‌شود و از خود دفاع می‌کند.شخصیت ضحاک دلیل‌های مختلفی در طول نمایش بیان می‌کند و می‌گوید که می‌خواسته مارها را از خود جدا کند اما نتوانسته است. اینگونه درام شکل می‌گیرد و وقتی نمایش به پایان می‌رسد، مخاطب حق را به اژدهاک می‌دهد.

به گزارش خبرگزارش خبرآنلاین به نقل از ایلنا، اصولا نمایشنامه، زمانی کامل می‌شود که روی صحنه اجرا شود. اما گاه این امکان به هر دلیل میسر نیست. در چنین شرایطی این نمایشنامه خوانی است که می‌تواند بخشی از خلا موجود را ادا کند. گاه نیز نمایشنامه خوانی در قالبی مشخص می‌تواند مرور آثار درام نویسان داخلی یا خارجی باشد تا به این واسطه مخاطبان و هنرمندان تئاتر اثر را در فضای رسمی به جای خواندن بشنوند و گاه شاهد اکت‌هایی از سوی بازیگران باشند. 

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مسعود فروتن مجری رادیو و تلویزیون، نویسنده و کارگردان در بخشی از گفت‌وگویی مفصل با ایرنا در پاسخ به این که «همکاری شما با «رادیو هفت» (برنامه‌ای تلویزیونی از شبکه آموزش) چه‌طور شکل گرفت و چرا این برنامه با وجود مخاطبان متعددی که داشت، تعطیل شد؟» گفت: «شروع برنامه این‌طور بود که منصور ضابطیان با من تماس گرفت و گفت: «برنامه‌ای داریم و یک میکروفن است. ما یک قصه‌ داریم، قصه «خانجون» که مادربزرگی آن را نوشته است و تو باید آن را تعریف کنی.» من گفتم: «من را چه به قصه تعریف کردن؟» من تا آن موقع اجرا نداشتم. گفتند ما به دو دلیل می‌خواهیم که شما باشید. یکی اینکه صدای‌تان صدای خاصی است و دوم اینکه لحن مهربانی دارید و این لحن مهربان به درد قصه خواندن می‌خورد. من قبول نمی‌کردم و می‌گفتم که من در محیط هنری زحمت کشیده‌ام و جایگاهی به دست آورده‌ام. من در دو دانشگاه درس تلویزیون و سینما خوانده‌ام. من این همه سال کار کارگردانی تلویزیون کرده‌ام و بهترین تله‌تئاترها و سریال‌ها را تولید کرده‌ام. حالا با یک کار دیگر ممکن است که آن سابقه از بین برود، می‌ترسیدم، بیم داشتم. اولین قصه را که خواندم ضابطیان گفت: «همین است و همین‌طور ادامه بدهید.» ۶ ماه هر شب من یک قصه می‌خواندم یعنی آخرین آیتم برای من بود و با قصه خواندن من برنامه تمام می‌شد.»