برچسب بنیاد سینمایی فارابی

فرجام حضور «مدیران نابلد» و متاثر از «شبکه مرموز سایه‌نشین» در بازوی اصلی فیلمسازی «وزارت ارشاد»!

سینماپرس: عملکرد واقعی‌ بنیاد سینمایی فارابی با فیلم‌های یاد شده در جشنواره فیلم فجر ۱۴۰۴ (چهل‌وچهارمین دوره) نشان‌دهنده شکست فاحش ادعاهای مدیران این مجموعه است

برخی «تهیه کنندگان» سر نهادهای دولتی «کلاه» می‌گذارند/ بسیاری از «فیلم‌های» تولیدشده توسط «بنیاد فارابی» از نظر «هنری» ارزش چندانی ندارند

سینماپرس: «امیرحسین شریفی» با بیان این مطلب که بسیاری از پروژه‌ها با بودجه‌های بسیار بالا تولید می‌شوند، اما کیفیت آثار پایین است و حتی بسیاری از فیلم‌های تولیدشده توسط بنیاد فارابی، از نظر هنری ارزش چندانی ندارند؛ گفت: فیلمی که پنجاه میلیارد هزینه دارد من وقتی به عنوان یک متخصص محاسبه می‌کنم متوجه می‌شوم می توانست با سه میلیارد جمع بشود. این اتفاق به این دلیل است که بلد نیستند و دوستانی دارند که میخواهند در جیبشان پولی وارد کنند. عملا تهیه کنندگان سر نهادهای دولتی کلاه میگذارند.  

«بنیاد فارابی» از میهمانان و داوران ادوار اسبق جشنواره بین‌المللی فیلم فجر» خواست ضمن محکوم کردن «حملات وحشیانه آمریکا و اسرائیل» با مردم ایران اعلام همبستگی کنند!

سینماپرس: بنیاد سینمایی فارابی نامه‌ای به نهادهای بین‌المللی تولید و پخش فیلم، جشنواره‌های سینمایی جهان و جمعی از فیلمسازان خارجی خواست تا ضمن محکوم کردن این فجایع، با کشور و مردم ایران اعلام همبستگی کنند.

«بنیاد سینمایی فارابی» بدون تعهد ساخت؛ فراخوان مسابقه فیلمنامه‌نویسی «مدرسه‌ای که می‌رفتم» منتشر کرد!

سینماپرس: «بنباد سینمایی فارابی» بر بستر ارزیابی و سنجشی غیرشفاف، فراخوان مسابقه فیلمنامه‌نویسی «مدرسه‌ای که می‌رفتم» به‌منظور گرامیداشت شهدای دانش‌آموز جنگ رمضان و دانش‌آموزان مدرسه «شجره طیبه» میناب منتشر کردد.

«جنگ» از آن دسته اتفاقاتی بود که به نظر می‌رسد یک «همبستگی ملی» در تمامی اجزا و ارکان کشور از جمله «رسانه‌ها» وجود داشت/ لازم بود در فضای «رسانه‌ای» به‌جای تمرکز بر «تیترسازی» و «چهره‌سازی» بیشتر به سمت «گفتمان‌سازی» حرکت شود

سینماپرس: «سید مهدی جوادی» با اشاره به گلایه و اعتراض عمومی مردم نسبت به سکوت برخی سینماگران و سلبریتی‌ها در دوران «جنگ تحمیلی رمضان» اظهار داشت: ما نسبت به موضع‌گیری هنرمندان حساس شده‌ایم و شاید این حساسیت را خود آنان ایجاد کرده‌اند. وقتی هنرمندی در کوچک‌ترین وقایع اجتماعی با ضریب بیش از اندازه و اغراق‌آمیز موضع می‌گیرد، طبیعی است که انتظار جامعه این باشد که اگر در آن شرایط موضع گرفتند، در اینجا نیز موضع بگیرند. اگر جایی درباره جوان ایرانی و دغدغه جان و سلامت او سخن می‌گویی، وقتی ۱۶۸ کودک شهید می‌شوند، چرا موضعی اتخاذ نمی‌کنند؟ این انتظاری است که خودشان با ورودهای گاه‌وبی‌گاه به موضوعات مختلف و گرفتن مواضع تند درباره وقایعی که شدت و اهمیتشان بسیار کمتر از اتفاقات اخیر بوده، ایجاد کرده‌اند. به همین دلیل جامعه از خود می‌پرسد اگر آنجا موضع گرفتی، پس اینجا چرا سکوت کرده‌ای؟ این انتظاری است که آنان در جامعه ایجاد کرده‌اند؛  نه اینکه جامعه نسبت به آنان شرطی شده باشد.