امام حسن مجتبی(ع)؛ امامی که برای حفظ اسلام صلح کرد، نه برای تسلیم
زندگی امام حسن مجتبی(ع) را نمیتوان تنها در یک واژه خلاصه کرد؛ او هم فرزند خانه وحی بود، هم شاهد روزهای تلخ پس از شهادت پیامبر(ص)، هم در کنار پدرش در میدانهای بزرگ سیاسی و نظامی اسلام حضور داشت و هم پس از شهادت امیرالمؤمنین(ع)، در شرایطی که جامعه اسلامی گرفتار اختلاف و فرسایش داخلی شده بود، مسئولیت امامت را برعهده گرفت. مهمترین تصمیم سیاسی زندگی او، صلح با معاویه بود؛ تصمیمی که در نگاه نخست ممکن است عقبنشینی به نظر برسد، اما در بستر تاریخی آن روز، تلاشی برای جلوگیری از کشتار گسترده مسلمانان، حفظ جریان اهلبیت(ع) و آشکار شدن ماهیت حکومت اموی بود.