برچسب بشار اسد

از «متحد راهبردی» تا «بازنده میدان»/ چگونه حمایت ترکیه از جولانی به گسترش دخالت رژیم صهیونیستی در سوریه انجامید؟

۳۱ مرداد ۱۴۰۵ – ۰۹:۱۷ ترکیه که با حمایت همه‌جانبه از احمد الشرع و خیانت به محور مقاومت، امید داشت سوریه را به حوزه نفوذ انحصاری خود تبدیل کند، اکنون خود را در برابر رژیم صهیونیستی عاجز و ناتوان می‌بیند.…

جهل و حماقت چگونه بر ستم دیدگان حاکم می شود؟/ ارزش‌گذاری بر آسیب‌های جنگ، مخالفان سوریه را دچار انشقاق کرد

گروه اندیشه: این مقاله با استناد به پژوهش دکتر زینه العظمه، استاد جامعه‌شناسی سیاسی دانشگاه کمبریج، مفهوم «سرمایه ستم‌دیدگی» را در میان مخالفان و روشنفکران سوری بررسی می‌کند. این گزارش مختصری است از این منبع :Al Azmeh, Zeina. “Persecution Capital: Legitimacy, Trauma, and Political Authority”, Cultural Sociology (۲۰۲۵) که در سایت دانشکده منتشر شده است. زینه العظمه با بهره‌گیری از نظریه میدان پیر بوردیو نشان می‌دهد که چگونه در غیاب نهادهای رسمی مشروعیت‌بخش، تجربیاتی نظیر زندان، شکنجه و تبعید به نوعی سرمایه نمادین برای کسب مرجعیت سیاسی و اخلاقی تبدیل می‌شوند. این سرمایه در عین ایجاد همبستگی عاطفی، منازعات نمادین تازه‌ای می‌آفریند و حتی صلاحیت حرفه‌ای یا دانشی متخصصان را به حاشیه می‌راند. پژوهش با دنبال کردن تحولات پس از سقوط بشار اسد (از ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵) فاش می‌سازد که چگونه جابه‌جایی منبع این سرمایه از «تجربه تبعید» به «مقاومت و تحمل بمباران در داخل»، سلسله‌مراتب اعتباری جدیدی شکل داده است. این نظم نمادین نوظهور، مشروعیت فعالان خارج از کشور را به چالش کشیده و با تقلیل دادن تحلیل سیاسی به میزان رنج متحمل‌شده، امکان همکاری میان گروه‌های مختلف را تضعیف می‌کند. نویسنده هشدار می‌دهد که غلبه این سازوکار، علاوه بر استمرار تروماهای جمعی، می‌تواند شکاف‌های خطرناک‌تری در جامعه آسیب‌دیده سوریه ایجاد کند. این مطلب را در ادامه می خوانید: 

چه شد که نظام سیاسی سوریه سقوط کرد؟

شورشیان مسلح و معارضان سوریه به‌تازگی و در ادامه پیشروی‌های روزهای اخیر خود در خاک سوریه، وارد دمشق پایتخت این کشور شدند و نظام سیاسی سوریه به ریاست‌جمهوری بشار اسد را ساقط کردند.

ایران، سوریه را با اسد می خواهد

خبرگزاری میزان - آنهایی که تا پیش از این شعار نه غزه نه لبنان سر می دادند اما هیچگاه جانشان را هم فدای ایران نمی کردند، پس از آن که نتوانستند تفکر بدون پشتوانه خود را به جامعه تحمیل کنند، در مقابل تحولات منطقه از همان آغاز آن را بهار عربی نام گذاشتند، همان نامی که آمریکایی ها هم خوش داشتند که چنین نامیده شود.