برچسب باید جنگ را باور کنیم

اول شخص مفرد، نام نمایشی است که در فضایی متفاوت از دیگر آثار اخیر کارگردان این اثر، ساخته‌وپرداخته شده است. اگرچه امید نیاز، نویسنده و کارگردان نمایش، در این اجرا نیز به‌مانند « آتروپین» و « سبوط» به سراغ دردهای بی‌پاسخ‌مانده بشری رفته و مخاطب را در معرض طرح سؤالی بنیادین قرار داده است، اما تفاوت این تئاتر با کارهای گذشته، آنجاست که در «اول شخص مفرد» به‌مانند نام نمایش، تنها یک نفر روی صحنه‌ای کوچک که تمام زندگی اوست، ظاهر می‌شود. درواقع مخاطب با یک گروه بزرگ نمایشی و عوامل پرتعداد اجرایی بر روی صحنه و پشت‌صحنه، آن چنانکه در «سبوط» یا «کوران» مواجه بود، روبه‌رو نمی‌شود.

 هوشنگ حریرچیان را اغلب نسل جوان با سریال ساختمان پزشکان می‌شناسند؛ شخصیتی که با لهجه شیرین اصفهانی و تکیه‌کلام‌های جذابش سبب شد این مجموعه خیلی بهتر دیده شود و در دل مردم جای بیشتری باز کند. اما اگر بخواهیم او را عمیق‌تر بشناسیم، باید عقب‌گرد 75ساله به اسناد هنری داشته باشیم؛ چراکه این هنرمند اصفهانی 75 سال است که در زمینه هنر تئاتر، تلویزیون و رادیو به ایفای نقش پرداخته؛ پس باید عمیق‌تر او را شناخت؛ هنرمندی از دیار اصفهان که همراهش کوله‌باری از تجربه دارد.

در رابطه با انواع روابط هنری سفارشی بین هنرمندان و کارفرمایان هنری، در گذشته مطالبی به استحضار مخاطبان محترم این ستون رسیده است. از جمله هنرمند-کارگرانی که تحت امر کارفرمای هنری و به خواست او کار می‌کنند. اما در این یادداشت از باب حقوق مربوط به دستمزد و بیمه، همچنین حقوق مربوط به استقلال هنرمند در روابط مربوط به پیمانکاران هنری مطالبی چند بیان می‌شود.

کتابخانه ابن‌مسکویه نزدیک پل خواجو بود. اهمیت این کتابخانه بدین سبب بود که گنجینه قوی و پرباری از مطبوعات و روزنامه‌های ایران و اصفهان را در خود داشت. هسته اولیه این گنجینه، روزنامه‌هایی بوده است که روزی روزگاری در کتابخانه فرهنگ اصفهان، ابتدای خیابان آمادگاه، جمع‌آوری شده بود. این کتابخانه دارای مجموعه‌ای عظیم از روزنامه‌های منتشرشده در اصفهان از روزگار پیشین تا امروز بود. شاید یکی از مشخصه‌های اصفهان، داشتن روزنامه‌نگاران قوی و روزنامه‌های درخور و قابل ستایش باشد. این میراث از روزنامه «فرهنگ اصفهان» در عصر قاجار شروع شد و در دوره پهلوی به دست امیرقلی امینی افتاد که روزنامه‌های «اخگر» و «اصفهان» را در این شهر تأسیس کرد.

محمدرضا آریانفر، نویسنده و نمایشنامه‌نویس فعالی است که در کارنامه‌اش  نمایشنامه‌های زیادی دارد. نخستین رمان او با عنوان «رقص با طوفان» و دفتر شعرهایی با نام‌های «جهانی ایمن‌تر از تبسم‌های تو نیست»، «سهمی از همه ترانه‌ها» و همچنین نمایشنامه‌هایی مانند «دو روایت جامانده»، «نقل آخر»، «زهور»، « شبی که گوزن‌ها در آتش سوختند»،  «مکث روی ریشتر هفتم»  و «دو روایت جامانده از باد» و… منتشر شده است.

خانه حراج رخ‌ست وابسته به موسسه فرهنگی هنری روشن‌خانه مشق هنر برای نخستین بار حراج بزرگ آثار هنر کلاسیک ایران را در اصفهان برگزار می‌کند.

حدود 50 سال پیش در سال‌هایی که سینمای رایج و غالب ایران در خدمت به سرمایه داری و سودای سرگرم سازی مخاطب از فقر اندیشه و نگرش اجتماعی رنج می‌برد؛ عده‌ای جوان عاشق سینما و به اصطلاح «سینه فیل» به شکل مستقل و خودجوش در کنار هم قرار گرفتند و زیستن در دوران دوربین‌های هشت میلیمتری را قدر دانستند تا با حداقل امکانات و کمترین هزینه از سینما زندگی بسازند. این همزیستی و رفاقت در معنای واقعی کلمه به جنبش و جریانی پیشرو، زنده و تاثیرگذار بدل شد که در اواخر در دهه 40 و هم‌زمان با موج نو سینمای ایران پایه‌های ساخت فیلم کوتاه در دوران و دهه‌های بعدی در ایران را شکل داد و هر چند پس از یک دهه فعالیت ادامه پیدا نکرد اما در تاریخ سینمای ایران ماندگار شد.

ما صورت‌های آن‌ها را نمی‌بینیم. نه به این دلیل که دیگر صورتی ندارند، یا اینکه کلاه‌های بزرگ شنل‌های سنگین، تمامی صورتشان را پوشانده است؛ بلکه به این دلیل که افرادی، درزمانی تصمیم داشته‌اند این صورت‌ها را از دفتر تاریخ پاک کنند. غافل از این‌که جنگ‌ها پایان می‌یابد، هیاهوی پرآوازه قدرت‌های پوشالی اُفول می‌کند و ماه، کم‌کم از پشت ابر بیرون می‌زند. این برگ برنده‌ای است که تاریخ، از ورای عبور زمان، همیشه در چَنته دارد و آن را در پرده‌برداری از چهره «ناشناس شماره 12» برای نظاره گران و بازماندگان، رو می‌کند.