مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
چراغهای چشمکزن، خیابانهای پوشیده از برف و صدای آشنای ترانههای کریسمس، تماما حال و هوایی است که فیلمهای کریسمسی همیشه با خود به همراه میآورند. از کمدیهای عاشقانهای که عشق در آنها جوانه میزند تا فیلمهای خانوادگی پر از خنده، تمامشان ساخته شدهاند تا دلمان را گرم و حالمان را خوب کنند و یادمان بیندازند شادی هنوز زنده است. اما همهی داستانهای کریسمسی پر از لبخند و سرخوشی نیستند.
شاید سادهترین تعریفی که بتوانیم از فیلمهای اکشن دیستوپیایی ارائه کنیم این باشد که سیاهترین ایدههای ژانر علمی_تخیلی را برمیدارند و با تیراندازی، انفجار و تعقیبوگریز جان تازهای به آنها میبخشند. این فیلمها قهرمانهایی سرسخت را به مخاطب معرفی میکنند که در آیندهای تاریک و بیرحم، با شانسهایی نابرابر میجنگند. آیندهای آغشته به بدبینی و ابهام اخلاقی که گاهی تا مرز ناامیدی پیش میرود. بهترین نمونهها اما بدون قربانی کردن ایدهها یا جذابیت سرگرمکنندهشان، هر دو را کنار هم حفظ میکنند.
در سالهای اخیر شاهد اقتباسهای خوبی از دنیای گیم بودهایم. اما کدام بازیها از هنر هفتم اقتباس شدهاند؟ ما در این مقاله بهترین بازیهای اقتباس شده از فیلمهای سینمایی را معرفی میکنیم. پس در ادامه این مطلب با مایکت همراه باشید.
فیلمهای رزمی عموما یک شخصیت اصلی قهرمان دارند که کارش دستوپنجه نرم کردن با آدم بدهای داستان است. این دستوپنجه نرم کردن بدون حضور یک یا چند شخصیت شرور یا همان آدم بدهایی که قصد خرابکاری، جنایت یا دزدی و آسیب رساندن به بقیه را دارند که ممکن نمیشود! به همین خاطر است که بهترین و ماندگارترین فیلمهای رزمی ضدقهرمانها یا شخصیتهای منفی جذابی دارند که خیلی وقتها بیشتر از قهرمان داستان برای مخاطب ارزش پیدا میکنند.
امروزه استفاده از جلوههای ویژه کامپیوتری (CGI) یا هوش مصنوعی در فرآیند فیلمسازی تمامی ژانرها به امری عادی و حتی جداییناپذیر تبدیل شده است. با این حال، فیلمهای اکشن جزو اولین پیشگامانی بودند که آغوش خود را به روی این فناوریهای نوظهور گشودند. با فکر کردن به دوران اولیهی ورود جلوههای ویژهی کامپیوتری به دنیای هنر هفتم و ادغام خام و پیشدستانهی آن با آثار سینمایی بلافاصله فیلمهایی مثل «بازگشت مومیایی» (The Mummy Returns)، «مورتال کامبت: نابودی» (Mortal Kombat: Annihilation) و «فرار از لسآنجلس» (Escape from L.A.) با آن جلوههای بصری زمخت و عجیب و غریب به یاد میآیند. (چهرهی دواین جانسون در فیلم اول خاطرتان هست؟!). بدیهی است که با پیشرفت تکنولوژی، این افکتها منسجمتر و بینقصتر شدهاند، تا جایی که در اکثر صحنهها به سختی قابل تشخیص هستند؛ البته اگر سبیل هنری کویل در فیلم «لیگ عدالت» (Justice League) و حذف ناشیانهی آن را فاکتور بگیریم!
فیلمهای اکشن بخش بزرگی از سینمای دنیا رو تشکیل میدهند. در دهههای ۸۰ الی ۹۰ میلادی این ژانر ستارههای بزرگی را به سینما تحویل داد. اما در سالهای بعد با سایر ژانرهای مشابه مثل علمی و تخیلی و جنایی مخلوط شد و داستانهای تازهای را به نمایش گذاشت. بازیگران اکشن نیز مجبور بودند با این تغییرات کنار آمده و شخصیتهای جدید را خلق کنند. سینما همواره به طور مداوم در حال ایجاد اتفاقات تازه برای مخاطبان خود است و با این روند بسیاری از معیارها و بازیگران دچار تغییرات میشود. وظیفه یه بازیگر اکشن این است که چالشهای موجود را با خود همراه کند و هر آنچه که نیاز است در لحظه ارائه دهد.
همراهان فیلمها معمولاً آنطور که شایستهشان است مورد توجه قرار نمیگیرند. یک همراه وفادار زمانی که قهرمان به او نیاز دارد حاضر است. این شخصیتها در نگاه اول فرعی به نظر میرسند، اما بسیاری از فیلمها نقش همراه را به بخشی جداییناپذیر از داستان تبدیل میکنند. این موضوع بهویژه در ژانر اکشن بیش از هر جای دیگری خودنمایی میکند.
سینمای اکشن همیشه راه منحصربهفردی برای جذب مخاطب انتخاب میکند. فیلمهای اکشن با استفاده از صحنههای دلهرهآور و پرخطر و حتی مرگآوری که تماشایشان آدرنالین خون را بالا میبرد، تماشاگرانی را که در جای امنی مثل خانه یا سالن سینما نشستهاند تحریک میکند و قلبشان را طوری به تپش میاندازد که هیچ ژانر دیگری توانش را ندارد. بهترین فیلمهای اکشن تاریخ از جانسخت (Die Hard) تا جان ویک (John Wick) چیزی به نام «گریزگرایی» را ارائه میکنند که بسیاری آن را جوهره یا روح سینما میدانند. یعنی این فیلمها طوری بیننده را سرگرم و ذهن او را به خود جذب میکنند که برای چند ساعت هم که شده زندگی روزمره را فراموش میکنند.