برچسب انیمیشن

کارهای سخت زیادی در دنیا وجود دارد. از صبح زود بیدار شدن بگیرید تا زیر آفتاب کار کردن. از نشستن در کلاسی که کولرش درست کار نمی‌کند تا پیگیر شدن برای حقوق دو ماه پیشی که هنوز واریز نشده است. اما در نهایت، وقتی که انسان مجبور است با احساساتش درگیر شود و مدام دو دوتا چهارتا کند تا ببیند چه چیزی را باید بگوید یا نگوید، می‌شود گفت که درگیر سخت‌ترین کار دنیا شده است. My Oni Girl نیز بر اساس همچین ایده‌ای است: توانایی بیان کردن احساسات. اثری با داستانی جادویی و زیبا، اما عاری از هرگونه زیبایی به یاد ماندنی. با نقد این اثر همراه ویجیاتو باشید.

چند روز پیش، تولد 30 سالگی انیمیشن Lion King(شیرشاه) بود. ویجیاتو تصمیم گرفت به همین مناسبت، پرونده‌ای از این اثر کلاسیک و به‌یادماندنی دیزنی برود و وظیفه‌ی این کار، به عهده‌‌ی من افتاد. از آن جا که تقریباً هر کسی این انیمیشن را نه تنها یک بار بلکه چند و چندین بار دیده، سعی کردم نوع روایت و تفسیرم از این اثر، سکانس به سکانس و گاهاً دیالوگ به دیالوگ باشد و در کنار آن، شرح خودم از سکانس‌ها و دیالوگ‌ها را به صورت دسته‌بندی شده بنویسم.

ساعت ده صبح است. به ساعتت نگاه می‌کنی و می‌بینی سر اولین کلاست خواب مانده‌ای و به شروع کلاس دومت چیزی نمانده است. اولین لباس‌هایی که دم دستت هست را می‌پوشی، با عجله و بدون صبحانه به سمت دانشگاه می‌دوی و خدا خدا میکنی که استادت چیزی نگوید. ده و بیست به دانشگاه میرسی و استاد اجازه ورود به کلاس نمی‌دهد. خسته و کوفته، در گرما به بوفه می‌روی که مثلاً صبحانه بخوری و در سکوت فکر کنی چگونه آن عنصر گمشده را به زندگی‌ات بازگردانی: تعادل. اما برای برگرداندن تعادل باید چه کرد؟ کارت را ترک کنی که تا دیر وقت بیدار نمانی؟ یا غرورت را بشکنی و همانطوری که چایلدیش گمبینو در Be Alone می‌گوید، به پدرت زنگ بزنی و درباره این زندگی پیچ در پیچ سوال بپرسی؟ Ultraman: Rising درباره این مشکل هر روزه ما در زندگی است: گم شدن در مسیر پیدا کردن تعادل. همراه ویجیاتو برای نقد یکی از بهترین آثار ۲۰۲۴ باشید.

استدیوهای پیکسار و دیزنی، ۳۰ سال است که با هم مقایسه می‌شوند.  پیکسار از همان اولین انیمیشنش یعنی داستان اسباب‌بازی‌ها(Toy Story) تا به خود امروز، هواداران را با ارائه‌ی بهترین و بامزه‌ترین شخصیت‌ها، مجذوب و شیفته کرده است. در طی سالیان، ارزش پیکسار چنان بالا رفت که باب ایگر پس از منصوب شدن به ریاست دیزنی در سال ۲۰۰۵، اولین کاری که کرد خرید استدیو پیکار و بهبود روابط بین دو استدیو بود.

بار اولی که اسم انیمیشن Sausage Party به میان آمد، این نام سازندگان و صداپیشگان اثر بود که آن را به اثری به شدت موردانتظار تبدیل کرد. زمان زیادی گذشته بود که انیمیشن بزرگسالانه پر تب و تابی به باکس آفیس نیامده بود و سث روگن و ایوان گلدبرگ قرار بود آن سبک گروتسک خودشان را در انیمیشن پیاده کنند. در نهایت، با اثری رو به رو شدیم که بسیاری را خنداند و بسیاری را نیز ناامید کرد. اثری که تنها به لطف صداپیشگان مطرحش (از ادوارد نورتون بگیرید تا بیل هیدر، سلما هایک تا کریستن ویگ) توانست از آن افتضاح مطلق بودن فاصله بگیرد. حال دوباره سث روگن و ایوان گلدبرگ آمده‌اند تا به داستان مواد غذایی پر و بال بیشتری بدهند. سریالی که کسی انتظارش را نداشت. اما آیا Foodtopia اثر خوبی است یا خیر؟ در ادامه با نقد سریال Sausage Party همراه ویجیاتو باشید.

تارزان انیمیشنی درام، ماجراجویانه و کمدی، محصول سال ۱۹۹۹ آمریکا می‌باشد که توسط کمپانی والت دیزنی تولید و توضیع شده است. این انیمیشن بر اساس داستانی با نام تارزان میمون‌ها (Tarzan of the Apes) که در سال ۱۹۱۲ توسط ادگار رایس باروز (Edgar Rice Burroughs) به رشته تحریر درآمده، ساخته شده است. تارزان ۱۹۹۹ اولین نسخه انیمیشن بعد انتشار داستان می‌باشد. این انیمیشن توسط کوین لیما (Kevin Lima) و کریس باک (Chris Buck)، بر اساس فیلمنامه‌ای از تب مورفی (Tab Murphy) و تیم نویسندگی باب تزودیکر(Bob Tzudiker) و نونی وایت (Noni White) ساخته و پرداخته شده است.

در انیمیشن «من نفرت انگیز ۴» گرو و مینیون هایش با یک ماجراجویی دیگر بازگشته‌اند. اما سوال من این است که آیا سازندگان ایده معقولی برای این بازگشت داشتند؟! همراه ویجیاتو باشید تا پاسخ این پرسش را در نقد انیمیشن Despicable Me 4 پاسخ دهیم.

در این مقاله به درون استودیو پیکسار سفر خواهیم کرد و نگاهی خواهیم داشت به تاریخچه، رویکرد این استودیو و اتفاقاتی که بطور کلی در آنجا روی داده است. با ویجیاتو در این سفر همراه باشید.