برچسب امیر پریمی

اکنون با پخش اپیزود چهارم سریال Hawkeye ما به عنوان مخاطب چیزی حدود دو سوم سریال را مشاهده کرده‌ایم؛ اما قسمت جدید از بسیاری جهات، به خصوص در مقایسه با قسمت قبلی که ما را به درستی با مایا لوپز (اکو) آشنا کرد، آرام‌تر و از منظر داستانی سبُک‌تر است. در واقع اپیزود چهارم هاکای خیلی شبیه به آرامش قبل از طوفان بود. البته این بدان معنا نیست که حوادث این قسمت ارزش صحبت کردن را نداشت، چرا که به خصوص در آن چند دقیقه آخر، سریال به یک اوج مناسب رسید. بنابراین، در چارچوب داستان این اپیزود همانطور که کلینت و کیت در حال تبدیل شدن به شریک واقعی هستند، ناگهان همه چیز از سرگرم‌کننده و خطرناک به واقعاً خطرناک تبدیل می‌شود. در ادامه با نقد سریال Hawkeye همراه ویجیاتو باشید.

هیلی استاینفلد مطمئناً در یک دهه گذشته نشان خود را در هالیوود گذاشته است؛ و این اتفاق برای چنین بازیگر جوانی مصداق یک شاهکار شگفت‌انگیز را دارد، مخصوصا زمانی که بدانیم استاینفلد در سال 1996 میلادی به دنیا آمده است. این بازیگر با استعداد حضور خودش در آثار سینمایی را با بازی در فیلم‌های کوتاه شروع کرد، اما به سرعت با بازی تحسین‌شده‌اش در «True Grit» در مقابل جف بریجز به شهرت رسید. از آن زمان، او تقریباً به حضور و امتحان همه ژانرها پرداخته است؛ از فیلم‌های فانتزی اکشن مانند «Ender's Game» و «Bumblebee» گرفته تا کمدی‌های موزیکال مانند «Pitch Perfect 2»، استاینفلد با انتخاب‌های درست و جذاب خود در پروژه‌های اخیرش، تطبیق پذیری بزرگی از خود نشان داده است.

سینمای هالیوود در طول یک سال چندین فیلم ریز و درشت تولید می‌کند که در یک سطح معمولی و ساده قرار دارند؛ در واقع همین آثار گاهی به اندازه‌ای از منظر ایده و خط داستانی تکراری هستند که اکثر آنها برای مخاطب حرفه‌ای سینما نسبتاً عادی و کاملاً مورد انتظار به نظر می‌رسند. برای مثال: هیچکس وقتی یک Spider-Man 12 یا Jurassic Park 9 چراغ سبز می‌گیرد شوکه نمی‌شود، اما هرازگاهی، پروژه‌ای در اخبار ظاهر می‌شود که بسیار منحصر به فردتر به نظر می‌رسد، اثری بسیار جسورانه‌تر، یا خیلی دیوانه‌تر. حالا تمرکز ما در این مطلب ویجیاتو روی همین آثار دیوانه‌کننده است.

قسمت پنجم سریال پُر حادثه، ماجراجویی و کمدی Hawkeye امیدها و انتظارات طرفداران را برآورده کرد، خطرات را برای فینال افزایش داد و زمینه را برای داستان‌های آینده MCU فراهم کرد. در واقع این اپیزود پُر از پیچ و خم بود، اما بزرگترین افشاگری خود را برای آخرین لحظه حفظ کرد. حالا ما به طور جدی باید در مورد این اتفاق صحبت کنیم، بنابراین اگر این قسمت را تماشا نکرده‌اید، پس از مشاهده آن، این مطلب را بخوانید. در ادامه با نقد سریال Hawkeye همراه ویجیاتو باشید.

کنت برانا، نویسنده و کارگردان ایرلندی، با الهام از زندگی شخصی‌اش در دوران کودکی، بهترین فیلم خود تاکنون را ساخته است، فیلمی زیبا و تأثیرگذار که در مورد خانواده، بزرگ شدن و بالا و پایین‌های زندگی است؛ در ادامه با نقد فیلم Belfast همراه ویجیاتو باشید.

در عصر امروزی با حواس‌پرتی‌ها و چالش‌های فراوان، گم شدن در راه رسیدن به یک زندگی موفق آسان است. بنابراین، در مواجهه با رقابت گردن به گردن در عصر مدرن، گاهی اوقات از تلاش خسته می‌شویم و می‌خواهیم تسلیم شویم. اما درست زمانی که به نظر می‌رسد همه چیز در حال فروپاشی است، کمی انگیزه و تماشای فیلم های امید بخش می‌تواند کمک زیادی به بازگشت ما به مسیر کند. و انگیزه ممکن است از هر جایی بیاید. وقتی می‌بینیم افراد ضعیف با وجود همه ناملایمات و مشکلات، اهداف خارق العاده‌ای را دنبال می‌کنند، می‌توانیم با آنها ارتباط برقرار کنیم.

هنگامی که «Avengers: Infinity War» خشم تایتان دیوانه‌ای چون تانوس را بر سر جهان سینمایی مارول فرو برد، واقعاً احساس می‌شد که اولین بار است که چیزی به این بزرگی را تجربه می‌کنیم. اما سپس کوین فایگی و تیمش با ارائه یک نتیجه گیری مناسب با فیلم Avengers: Endgame توانستند از انتظارات ما نسبت به دنیای سینمایی مارول فراتر بروند. پس از آن، این فرنچایز به فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی با کیفیت‌ها و مقیاس‌های متفاوت منشعب شد که به‌ صورت ویژه یک چیز را نوید می‌داد: چندجهانی یا «the multiverse»؛ و حالا مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست از نظر فنی اولین ورودی است که از این جهان بی حد و حصر به طور کامل استفاده می‌کند. اما آیا این به نفع فیلم است؟ خوب، بیایید آن را با نقد فیلم Spider-Man: No Way Home دریابیم.