برچسب امید

سوالاتی که هیچ کس پاسخی برایشان ندارد و این شاید عجیب‌ترین پایانی باشد که قصه امید می‌تواند داشته باشد. امیدی که به هیچ بند بود، اما احساس نمی‌شد و حالا پوچ بودنش بهتر خودنمایی می‌کند. آنقدر پوچ و خالی که گویی تا دو سه دهه پیش، مهاجرت گروه پرشماری از این گونه به ایران را شاهد نبودیم. جلوه بی نظیری از هنر پروردگار که از دستش دادیم و اصلا خیالمان نبود و نیست.

نیلوفران آبیِ امروز ِ جامعه ایران تلاش می کنند امید را به مثابه یک سازوکار اجتماعی- سیاسی در جامعه حفظ کنند و خرد جمعی را در خدمت بقای جمعی میهن قرار دهند. آنها نه ساده اندیش اند و نه از واقعیت رخداد های جنگ بی خبرند؛ بلکه آگاهانه در تلاش اند که در دل این واقعیت تلخ، زندگی بازتولید شود.

دشمنی که نه تنها در میدان جنگ، که در هدف قرار دادن زیرساخت‌های غیرنظامی، بیمارستان‌ها و حتی کاروان‌های امدادرسان، هیچ خط قرمزی را رعایت نکرد. حملات شبانه به مناطق مسکونی، زدن. زیرساخت ها و شهادت غیرنظامیان، چهره واقعی دشمن را به همه نشان داد. مخصوصا به آنها که به دشمن دل بسته بودند.