در روزی قرار داریم که می توان آن را از ایامی نام گذاشت که نه تنها تشیع بلکه اسلام از وقوع حادثه تلخی که در آن به وقوع پیوست دچار خسارتی جبران ناپذیر و انحرافاتی عظیم گشت. در 25 شوال سال 148 هجری قمری حضرت امام صادق (ع) به دستور خلیفه تازه به قدرت رسیده و تثبیت شده عباسی منصور دوانقی به شهادت رسیدند.
امام صادق(ع) مشغول یک مبارزهی دامنهدار و پیگیر بود. مبارزه برای قبضه کردن حکومت و قدرت و به وجود آوردن حکومت اسلامی و علوی. یعنی امام صادق (ع) زمینه را آماده میکرد تا بنیامیه را از بین ببرد و به جای آنها حکومت علوی را که همان حکومت راستین اسلامی است بر سر کار بیاورد.
یکی از مراجع عظام تقلید گفت: تربیت حدود چهار هزار نفر محدث، مفسر، مبلغ و شاگرد دینی از سوی امام صادق(ع) نقش بهسزایی در ترویج دین مبین اسلام در آن روزگار داشت.