برچسب اصفهان زیبا

اکوفمینیسم چیست؟

همان طور که در نوشتار پیشین ذکر شد، دهه هشتاد میلادی دهه‌ای پرکار برای اکوفمینیست‌ها بود. نیمه دوم این دهه با کارهای مشترک «وندانا شیوا»[1] و «ماریا میس»[2] ادامه یافت. شیوا در ادامه کار «کارولین مرچنت»، توانست تاثیر مضر نیروهای مردسالار، استعماری و نیز نیروهای دنیای مدرن همانند «توسعه» و «علم» را بر طبیعت و زنان در عرصه جهانی برجسته سازد. او نشان داد که چگونه توسعه و علم به عنوان نظم‌های غالب اجتماعی در پیوندی بنیادین با مردسالاری و استعمارگری هستند. پیش از پرداختن به نظریات مهم در حوزه علم (که عموما در دهه 90 منتشر شدند) و از طریق مرچنت آغاز شده بود، می‌توان ابتدا وضعیت کشورهای جهان سوم در آن زمان را بررسی کرد تا بتوانیم درک بهتری از آن چه شیوا درباره ارتباط توسعه و استعمارگری بیان داشته بود به دست آوریم.

چون تشنه بسوخت در بیابان

حدود 13 سال پیش خبرگزاری ایسنا گزارشی در مورد بی‌آبی خوزستان منتشر کرد. در خلال این گزارش آمده بود: «مردم خوزستان از گذشته تا به امروز از مشکلات آب رنج می‌بردند. در مقاطع زمانی مختلفی، مردم با مشکل کمبود آب آشامیدنی و گاهی با مشکل شوری و کدورت آب شرب دست‌وپنجه نرم کرده‌اند». چنانچه در این گزارش و حتی در سابقه‌های آبی خوزستان دیده می‌شود، مشکلاتی که مردم این شهر در مورد بی‌آبی یا عدم کیفیت آب داشته‌اند، مختص به امروز و این لحظه نیست. این مشکل سابقه دور و درازی دارد. استانی که ۳۰ درصد آب‌های جاری کشور در آن جریان دارد از ابتدای دهه‌ی هشتاد، با وقوع خشکسالی دچار بحران شد.

از مردم، برای مردم

«از مردم، برای مردم» شعار انتخاباتی محمدحسن علی‌پور در سال 1396 بود. فردی که عکس‌های انتخاباتی‌اش با لباس رفتگری بود و با همین شعار ساده و عکس‌های نارنجی‌اش یکی از یازده منتخب پنجمین دوره شورای اسلامی شهر رشت شد. کسی فکرش را نمی‌کرد یک پاکبان ساده، بدون هیچ سابقه اجرایی خاصی بتواند بیش از 17 هزار رای را از آن خود کند. رفتگر 42 ساله‌ای که همان زمان ادعا می‌کرد نماینده قشر رفتگر و البته بقیه مردم آسیب‌پذیر شهرش در شورای شهر خواهد بود. این اتفاق تنها در شهر رشت و در آن سال رخ نداد. 

حضور نوجوانان در اداره اصفهان

نوجوانانْ آینده همه جوامع هستند و هر جامعه‌ای ترجیح می‌دهد نوجوانانش اوقات فراغت خود را با کارهای فرهنگی و ورزشی سپری کنند تا در فضاهای مجازی باشد. باتوجه‌به شرایط کرونایی و محدودیت‌های ایجادشده نوجوانان بیش‌ازپیش زمان‌های آزاد خود را در فضاهای مجازی سپری می‌کنند و همیشه مورد نکوهش اطرافیان خود نیز قرار می‌گیرند؛ اما هیچ کسی راه حل بهتری جلوی پایشان نمی‌گذارد تا به جای گذراندن اوقات فراغتشان در فضاهای مجازی انجام دهند.

هر روز که گذشت، یک جهش به کرونا اضافه شد و یک کیلو به وزن‌های ما!

دیروز، شاید برای هزارمین بار از زمان شیوع کرونا، مُراجعی آمد و گفت قصد دارد از همین هفته باشگاه را شروع کند. پسری ۱۷ ساله‌ که از لاغری‌اش ناراحت بود و گفت قصد دارد هرچه زودتر برود باشگاه چون شنیده افزایش وزن بدون ورزش معمولاً کار درستی نیست و البته درست هم شنیده بود. مادر و پسر یک جمله از من پرسیدند که آیا در حال حاضر باشگاه را توصیه می‌کنم یا نه و من یک کلمه پاسخ دادم: نه!