برچسب اصفهان زیبا

روزمرگی، زندگی همه‌مان را در برگرفته و گاهی آنقدر غرق در مشغله‌ها می‌شویم که عزیزترین‌ها را فراموش می‌کنیم. آنانی که در دهه‌ای نه چندان دور، پسران جوانشان را از زیر قرآن عبور دادند و رهسپار جبهه‌ها کردند؛ همان زنانی که هیچ‌گاه حس و حال واقعی‌شان را درک نخواهیم کرد. اما هنوز افرادی پیدا می‌شوند که با صبر و علاقه، پای صحبت‌ مادران شهدا بنشینند و درددل‌هایشان را با قلم، ماندگار کنند. آثار متعددی درباره سیره مادران شهدا و روایت زندگی شهید از زبان مادر منتشر شده است. آنچه در ادامه می‌خوانید  گفت‌وگو با مرتضی قاضی، نویسنده حوزه تاریخ شفاهی دفاع مقدس به بهانه شنیدن زیست تجربه‌هایش در گفت‌و‌گو با مادران شهداست.

در محل بـزرگ‌تـریــن و ســخـت‌تـریــن عملیات دفاع مقدس، یادمان‌هایی ایجاد شده که یادآور سلحشوری غواصان در آب‌های خروشان اروندکنار و نبرد نفر با تانک در شلمچه است. گزارش خبرگزاری فارس را درباره این یادمان‌ها در ادامه می‌خوانید.

نه از مین و دم و دستگاه آن سر رشته‌ای داشت و نه اصلافکرش را می‌کرد که شاید روزی مهم‌ترین سکانس زندگی‌اش در خطرناک‌ترین میدان جنگ، یعنی «میدان مین» رقم بخورد. تجربه فعالیتش در کردستان و سیستان و بلوچستان اما پایش را به گروه «تخریب» باز و او را یکی از اعضای گروه نه نفره آن‌ها و یک «تخریبچی» کرد. چیزی نمی‌گذرد که با انواع مین‌ها، میدان‌ها، موانع و تاکتیک‌ها آشنا می‌شود و در چند سانتیمتری خطر، کاشته‌های مرگ را در «میدان مین» برداشت و خنثی می‌کند. او اما با مین‌های «گوجه‌ای، والمری، ضدتانک»، سیم خاردارهای «فرشی، حلقوی، کفشکی، پومر» و «سیم‌چین، سرنیزه، سیخک، شب‌نما و نوار علامت‌گذاری» رفاقتی دیرینه دارد.

یک وقت‌هایی باید گذاشت و رفت. باید دست بی‌قراری‌های دل را گرفت و برای دل‌تنگی چاره‌ای اندیشید، باید رفت به سرزمینی که قصه دل و دلدادگی‌اش را هرچه بخوانی، نه تمام می‌شود و نه تکراری. باید رفت و خواند این غزل‌های ناب بندگی را. باید دل را به نسیم سپرد و سر بر خاک گذاشت و از تکان‌های شانه هم ترس به دل راه نداد که اینجا همان دیاری است که مردانش برای رسیدن به آسمان از یکدیگر سبقت می‌گرفتند. شهر به شهر، منطقه به منطقه اینجا حال دل خوب است. اهل هرکجا که باشی… اینجا راهیان نور است.

در گفتگو با احمدرضا کریمیان همرزم و رفیق شهید میر یدالله غنی‌زاده