برچسب اصفهان‌دوستِ شیرازی

نام «رضا عماد» هنرمند پوینده و بازیگر گرانمایه که می‌آید بی‌اختیار به سال‌های گذشته برمی‌گردم، سال‌هایی که سرشار از شوق آموختن بودیم، سال‌هایی که بر ذهن پراشتیاقمان رویای زیبای بازیگری و کارگردانی نقش می‌بست و نفس‌زنان می‌دویدیم تا تالاراشرف (اداره تئاتر) جمع می‌شدیم و بی‌تابِ رسیدن به سکوی صحنه، بحث‌وجدل می‌کردیم تا برسر نمایشنامه‌ای به تفاهم برسیم. می‌دانستیم که فاصله زیاد است و امکانات در حد هیچ. می‌دانستیم که در این اشتیاق تنها نیستیم. اصلا گذشتِ سنگین زمان را حس نمی‌کردیم، سبک و پرهیجان گام برمی‌داشتیم با پرسش‌های بی‌پایان. تا اینکه در یک توافق جمعی متن دلخواهمان را انتخاب می‌کردیم و با جان دل برای رسیدن به اجرایی مطلوب زحمت می‌کشیدیم تا نمایشی را در ناکجاآبادی، اصفهان یا شهرستان دیگری به صحنه ببریم.

حالا من و آقا رضای عماد و چند نفر دیگر از خانواده تئاتر هستیم که داریم دهه هفتاد زندگی‌مان را با موی سپید و قلبی زخم‌دار اما سری پر از خیال و رؤیا در خلوت خانه می‌گذرانیم. حالا اگر هنرمند صحنه باشی بازیگر و اهل قلم چه بهتر. آقارضا! پنجاه سال سابقه نمایش کم نیست. شما خیلی زودتر از من پا بر صحنه گذاشتید و آثار زیادی بر صحنه بردید. امروز وقتی جسته و گریخته به گذشته نگاه می‌کنم و دهه پنجاه را به یاد می‌آورم، شما را می‌بینم. جوانی خوش‌تیپ با موی بلند و بیانی گرم. من امروز رضا را بیشتر با آثار ماندگارش به یاد می‌آورم.