فوتبال ایران معمولاً با بحرانها دو جور برخورد میکند؛ یا آنها را انکار میکند، یا سعی میکند با خرج کردن بیشتر روی خرابهها، وانمود کند اتفاقی نیفتاده است.
همه چیز روشن به نظر میرسد؛ بخشی از دولت، تلویزیون، فدراسیون و در یک کلام اغلب مسوولان، این تیم را با وجود حذف از مرحله گروهی «کامیاب» میدانند و ظاهرا نظر دیگران هم برایشان چندان مهم نیست.
گویا ماجرا جدی است و محمدرضا احمدی واقعا از تلویزیون جدا شده. او که شاید پرتکرارترین چهره پخش زنده سالهای اخیر بود، تنها بازی اول ایران در جامجهانی را گزارش کرد و بعد از آن صدا و تصویرش حذف شد، آن هم در حالی که سازمان با مشکل جدی گزارشگر مواجه است و نعرههای امثال عباس قانع، مخاطب را خشمگین میکند.
به مدد رشد فناوری، فراگیری اینترنت و پدید آمدن انواع و اقسام پلتفرمها، به جرات میتوان گفت در فضای تولید محتوا به زبان فارسی، در این جامجهانی شاهد شکسته شدن همه رکوردهای برنامهسازی بودیم.
بعد از بازگشت تیم ملی از جامجهانی، امیر قلعهنویی هنوز در برابر خبرنگاران آزاد و مستقل جواب نداده است. یکی، دو مصاحبه تلویزیونی پر از تعارف و تملق از او داشتیم و تمام.
درحالیکه سایر باشگاهها و مخصوصا پرسپولیس طی روزهای گذشته فعالیتهای نقلوانتقالات زیادی داشتند و این مساله باعث نگرانی نسبی استقلالیها شده بود، حالا به نظر میرسد موتور آنها هم کم و بیش روشن شده است.