خیابان به چه کار میآید؟
میتوان پدیده «حضور شبانه مردم در خیابانها» در واکنش به تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشور عزیزمان را از منظر جامعهشناختی و فرهنگی تحلیل کرد.
میتوان پدیده «حضور شبانه مردم در خیابانها» در واکنش به تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشور عزیزمان را از منظر جامعهشناختی و فرهنگی تحلیل کرد.
«انسانهای ایرانی، توده نیستند؛ مردماند؛ چه بسا ملت؛ هرچند گاهی خودمحور» جان کلام این یادداشت همین است. مردم ایران آن جمعیت انبوه منفعلی نیستند که فقط به فکر قیمت خوردوخوراک زندگیشان باشند و به هیچ چیز دیگر فکر نکنند.
اصفهان، شهر گنبدهای فیروزهای و منارههای سر به فلک کشیده، شهری که هنر در رگهایش جاری است و هر نقش و نگارش حکایتی از زیبایی دارد، امروز خود به بستری برای جوشش دوباره زندگی بدل شده است.
نیمههای شب 16 فروردین، خاک جنوب اصفهان شاهد اتفاقات عجیبی بود که روزبهروز ابعاد شگفتیاش نمایانتر شد. آن شب آن منطقه که به دشت مهیار مشهور است، شکست دشمن آمریکایی را به چشم دید و به همه جهان نشان داد.
آمارها روایتهای مختلف و البته اسفباری دارند؛ اعداد و ارقامی که میگویند روزبهروز به تعداد مصرفکنندگان دخانیات و مواد مخدر در کشور افزود میشود و سن مصرف نیز کاهشیافته است.
«نهال بکاریم و امید برداریم. قیمت هر اصله نهال: 200 هزارتومان. جهت اطلاعات بیشتر و مشاهده گزارش به….» این دادههایی است که روی برگههای 10 15 سانتیمتری در موکب فارغالتحصیلان مدرسه و مجمع شهید اژهای میان مردم توزیع میشود.
در عصر حکمرانی پلتفرمها، چالش اصلی مدیریت حضور کودکان و نوجوانان در فضای مجازی، نه «چگونه محدود کنیم»، بلکه «چگونه ایجاد کنیم» است.
اواخر بهمن سال گذشته بود که اخبار رونمایی کتابی با عنوانی جالب در خبرگزاریها دستبهدست شد؛ عنوانی که حرفهای زیادی با خود داشت: «زور جنگ به زنها نمیرسد»، با روتیتری که محتوای کتاب را هویدا میکرد: پانزده روایت از زن، زندگی و دوازده روز جنگ.