شهادت پاداش رئیسجمهور جهادی
شهادت سید ابراهیم رئیسی امر بعید نبود. امر قریب بود. او خود را در معرض شهادت قرار داده بود. شهادت، مرگ ناخواسته نیست. حادثه نیست. واقعه است. انتخابشده است. ابراهیم خود انتخاب کرد که جهادی باشد. خود انتخاب کرد که پیشمرگ ملت باشد. وجدان او در کار، وجدان یک شهید زنده بود. اراده او در خدمت، اراده محدود و مسدود نبود. تا آخرش را فکر کرده بود. همیشه در میان جمعیت بود. همیشه در سفر، در خطر. وقتی هم در حضر بود، بیتاب سرنوشت مردم بود. به سرنوشت خودش کاری نداشت و این خصلت شهید است. او بوی شهادت میداد؛ و به پاداش خدمات جهادیاش رسید.
