برچسب آمریکا

بن‌بست آمریکا و ایران بر سر تنگه هرمز اکنون به جنگ ظرفیت‌های نفتی رسیده است. واشنگتن امیدوار است محاصره دریایی، با پر کردن ذخایر نفت ایران، تهران را به کاهش تولید و عقب‌نشینی وادار کند. اما ایران با استفاده از نفتکش‌های قدیمی، مخازن خشکی و تجربه دوره‌های تحریم، تلاش می کند فشار را مدیریت کند. هم‌زمان، متحدان آمریکا در خلیج فارس نیز با توقف گسترده تولید و خطر آسیب بلندمدت به میادین نفتی روبه‌رو شده‌اند.

اگر ترامپ به این جمع‌بندی رسیده بود که حمله نظامی می‌تواند به ‌سرعت او را به اهدافش برساند، تردیدی در استفاده از آن نداشت. اما تجربه‌های اخیر، از جمله درگیری‌های کوتاه‌مدت و ناکامی در دستیابی به نتایج تعیین‌کننده، نشان داده که گزینه نظامی، به‌ویژه در برابر کشوری مانند ایران، نه‌تنها پرهزینه بلکه غیرقابل پیش‌بینی است. همین درک، او را به‌سمت استفاده از ابزارهای غیرمستقیم‌ تر سوق داده است.

یک استاد دانشگاه معتقد است که اگر در درون نظام اجماع صورت بگیرد که اعتماد کامل به تیم مذاکره کننده شکل بگیرد و برحسب مصالح کشور و مقتضیات موجود، مذاکرات مستقیم و بی واسطه محرمانه ای با طرف مقابل داشته باشیم، شرایط کاملا تغییر خواهد کرد. در سایه مذاکرات محرمانه و در شرایط فعلی، امکان حل مخاصمه موجود وجود دارد و می توان به سمت توافق حرکت کرد.

بر اساس آمارهای موجود، ۸۰ تا ۹۰ درصد ترانزیت کالا در سطح جهان از طریق دریا انجام می‌شود. علت اصلی آن نیز به صرفه بودن هزینه حمل‌ونقل دریایی، به نسبت میزان باری است که کشتی‌ها قابلیت حمل آن را دارند. گفته می‌شود هدف ترامپ از محاصره دریایی، فشار بر صنعت نفت، ایجاد کمبود کالا، قطع درآمدهای ارزی و افزایش فشار اقتصادی بر ایران است.

این مقاله با تکیه بر مفهوم «قدرت نرم» جوزف نای، سیاست خارجی دولت ترامپ را نمونه‌ای آشکار از اتکای افراطی به قدرت سخت می‌داند؛ رویکردی که با تهدید، فشار اقتصادی، نیروی نظامی و تحقیر دیپلماتیک پیش می‌رود و هم‌زمان نهادهای سازنده جذابیت جهانی آمریکا، از کمک‌های خارجی تا دیپلماسی، رسانه و دانشگاه‌ها را تضعیف می‌کند. نویسنده استدلال می‌کند این ذهنیت برنده/بازنده، آمریکا را از نفوذ پایدار دور کرده و خطاهای راهبردی گذشته را تکرار می‌کند.